คณะกรรมการแรงงานและสวัสดิการจัดการอภิปรายเกี่ยวกับเงินช่วยเหลือค่าเช่าสำหรับบุคคลที่มีความท้าทายด้านสุขภาพจิตที่อาศัยอยู่ในอพาร์ตเมนต์ที่เป็นเจ้าของโดยสมาชิกในครอบครัว ในช่วงเริ่มต้นของการอภิปราย สมาชิกรัฐสภา มิชาล วัลดิเกอร์ ประธานคณะกรรมการ กล่าวว่า: “บุคคลที่มีความท้าทายด้านสุขภาพจิตคือประชากรกลุ่มพิเศษเมื่อพูดถึงเรื่องที่อยู่อาศัยและความสามารถในการเช่าอพาร์ตเมนต์ ในหลายกรณี อาการป่วยเริ่มต้นตั้งแต่อายุยังน้อยเมื่อบุคคลเหล่านี้ยังไม่ได้สร้างความมั่นคงให้ตนเองในฐานะหัวหน้าครอบครัว พวกเขาดิ้นรนเพื่อหาเลี้ยงชีพ และแน่นอนว่ามีการต่อสู้กับตัวโรคเอง นอกเหนือจากนี้ ยังมีความตีตราอันเลวร้ายในสังคม ซึ่งไม่รู้วิธีแยกแยะระหว่างโรคและสภาพอาการที่แตกต่างกัน และมักลังเลที่จะให้อพาร์ตเมนต์เช่าแก่ผู้ที่มีความท้าทาย ดังนั้น ทางเลือกในการอาศัยอยู่ในอพาร์ตเมนต์ที่เป็นของครอบครัวจึงเป็นทางเลือกที่ดีและบางครั้งอาจเป็นทางเลือกเดียวที่มีอยู่สำหรับบุคคลนั้นเพื่อทดแทนหอพักหรือสถาบัน อย่างไรก็ตาม ช่างน่าขันที่รัฐกลับ ‘ลงโทษ’ ผู้มีสิทธิ์และครอบครัวของพวกเขา ณ จุดนี้ และปฏิเสธความช่วยเหลือซึ่งมีจำนวนน้อยอยู่แล้ว แน่นอนว่าน้อยกว่าค่าใช้จ่ายในการรักษาบุคคลนั้นอย่างมากหากพวกเขาอยู่ในสถานที่พักพิงที่รัฐดำเนินการ นี่คือความอยุติธรรมที่ไม่สามารถยอมรับได้ และฉันเรียกร้องให้มีคำตอบที่ชัดเจนและการผลักดันแนวทางแก้ไขจากกระทรวงต่างๆ ของรัฐบาลโดยเร็วที่สุด”
ราน เมลาเมด จากสมาคมเทิร์นนิงพอยต์ กล่าวว่า: “ในปี 2004 เราได้ยื่นคำร้องต่อศาลสูงในเรื่องนี้ สืบเนื่องมาจากหญิงสาวรายหนึ่ง ซึ่งเป็นบุคคลที่มีความท้าทายด้านสุขภาพจิต พยายามเช่าอพาร์ตเมนต์ทางภาคใต้และล้มเหลวเพราะไม่มีใครยอมให้เธอเช่า ครอบครัวต้องการให้เธออาศัยอยู่ในห้องชุดที่พวกเขาเป็นเจ้าของ แต่พวกเขาต้องสละค่าเช่า และในฐานะครอบครัวที่มีรายได้น้อย พวกเขาต้องดิ้นรนเพื่อความอยู่รอดและช่วยเหลือเธอ กระทรวงเคหสถานเข้าใจในขณะนั้นว่ามันไม่เท่าเทียมกัน และกฎระเบียบได้รับการเปลี่ยนแปลง เราคิดว่าทุกอย่างเรียบร้อยดี แต่ในช่วงไม่กี่สัปดาห์ที่ผ่านมา ผมได้รับ 4 เคสจากทั่วประเทศของผู้มีสิทธิ์ซึ่งได้รับแจ้งอีกครั้งว่าพวกเขาจะไม่สามารถรับความช่วยเหลือได้หากเช่าอพาร์ตเมนต์จากสมาชิกในครอบครัว”
ผู้เข้าร่วมการอภิปรายยังตั้งข้อสังเกตด้วยว่าจำนวนเงินช่วยเหลือที่กระทรวงเคหสถานมอบให้นั้นมีเพียงประมาณ 770 เชเกลสำหรับบุคคลทั่วไป และประมาณ 1,200 เชเกลสำหรับคู่รัก ตัวแทนจากกระทรวงสาธารณสุขตั้งข้อสังเกตว่ากระทรวงได้เพิ่มเงินให้อีก 230 เชเกลสำหรับผู้ที่อยู่ในที่ 100 เชเกลสำหรับผู้ที่อยู่ในหอพัก นอกจากนี้ยังมีการตั้งข้อสังเกตว่าจำนวนเงินดังกล่าวไม่ได้ปรับปรุงมาหลายปีแล้ว ซึ่งนำไปสู่ความเสื่อมถอยในความสามารถที่จะช่วยเหลืออย่างมีนัยสำคัญในการให้ทุนสนับสนุนที่อยู่อาศัยอิสระสำหรับผู้มีสิทธิ์
นีลี อาโรนอฟ นักเคลื่อนไหวจากสมาคมครอบครัวสุขภาพจิตและมารดาของบุคคลที่มีความท้าทายด้านสุขภาพจิตวัย 50 ปี กล่าวว่า: “ลูกชายของฉันอาศัยอยู่ในอพาร์ตเมนต์เช่าช่วงระยะเวลาหนึ่งและถูกขับไล่ออกมาเมื่อเขาต้องเผชิญกับช่วงเวลาที่ยากลำบาก เราไม่ต้องการให้เขาย้ายจากอพาร์ตเมนต์หนึ่งไปยังอีกอพาร์ตเมนต์หนึ่ง ซึ่งจะนำไปสู่การกำเริบของโรคและการเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลอีกครั้ง เรารู้สึกว่าเขาต้องการระบบสนับสนุนที่แข็งแกร่งและอยู่ใกล้ชิดกับเรา โชคดีที่เราสามารถซื้ออพาร์ตเมนต์ใกล้ๆ ให้เขาได้ ซึ่งจะช่วยให้เขามีความมั่นคงและการสนับสนุน ซึ่งมีความสำคัญมากสำหรับผู้ที่มีความท้าทายด้านสุขภาพจิต และด้วยเหตุนี้ เราจึงสูญเสียความช่วยเหลือจากรัฐ”
โมเช ซาเรตสกี กล่าวว่า: “ผมและภรรยาต่างถูกนิยามว่าเป็นบุคคลที่มีความท้าทายด้านสุขภาพจิต ประมาณสองปีที่แล้ว เหตุการณ์หนึ่งทำให้เราต้องขับไล่ผู้เช่าออกจากห้องชุดที่เราเป็นเจ้าของและให้ญาติของเราเข้ามาอยู่ ซึ่งเป็นบุคคลที่มีความท้าทายด้านสุขภาพจิตเช่นกัน เพราะเขาไม่มีที่อื่นจะไป ก่อนหน้านั้น เราได้รับเงิน 2,850 เชเกลต่อเดือนสำหรับเธอ และถึงแม้ว่าเขาจะตรงตามเกณฑ์ทั้งหมดสำหรับความช่วยเหลือ แต่เขาก็ไม่ได้รับการอนุมัติแม้แต่เงินช่วยเหลือ 750 เชเกลต่อเดือน จากนั้นผมได้เข้าพบรัฐมนตรีที่ดำรงตำแหน่งอยู่และถามว่าเพราะเหตุใด คำตอบที่ได้รับคือรัฐไม่สามารถบังคับใช้และรู้ได้ว่าพวกเรากำลัง ‘เล่นตุกติก’ หรือไม่ ‘เราไม่ไว้ใจคุณ’ ผมจะเล่นตุกติกและสูญเสียเงินมากกว่า 2,000 เชเกลน่ะหรือ?” เพื่อตอบสนองต่อข้อสังเกตเหล่านี้ เขากล่าวว่า: “ด้วยเหตุนี้เอง สำหรับสถานการณ์ที่กฎระเบียบไม่สอดคล้องกับสามัญสำนึก พ่อแม่ของบุคคลที่มีความท้าทายด้านสุขภาพจิตจึงไม่สามารถใช้สิทธิ์ของตนได้โดยปราศจากการ ‘เล่นตุกติก’ และหากคุณไม่ใช่เศรษฐี คุณก็จะจบลงด้วยการล่มสลายไปพร้อมกับเด็กที่ดิ้นรนและเด็กคนอื่นๆ ทั้งหมดที่จะกลายเป็นผู้ยากไร้เช่นกันเพราะไม่มีใครช่วยเหลือพวกเขา คุณอาศัยอยู่ในโลกแห่งความหลอน คุณไม่รู้จักพื้นที่ และคุณมองทุกอย่างผ่านเลนส์แคบๆ”
เอฟราอิม วักช์ต็อก ผู้อำนวยการฝ่ายช่วยเหลือด้านที่อยู่อาศัยของกระทรวงเคหสถาน กล่าวว่า: “ตามคำร้องดังกล่าว เราได้แนะนำทางเลือกในการตรวจสอบความเป็นไปได้ที่จะได้รับความช่วยเหลือสำหรับผู้มีสิทธิ์แม้ในขณะที่อาศัยอยู่ในอพาร์ตเมนต์ที่เป็นของครอบครัว สิ่งนี้กำลังได้รับการตรวจสอบโดยคณะกรรมการข้อยกเว้น และคำสั่งคือให้พิจารณาอนุมัติในทางบวก หากมีกรณีที่เจ้าหน้าที่ให้คำตอบเชิงลบแก่ผู้มีสิทธิ์โดยไม่แจ้งให้พวกเขาทราบและส่งต่อไปยังคณะกรรมการข้อยกเว้น – นี่ไม่ใช่สิ่ง M ที่ถูกต้อง และเราขอรับกรณีเหล่านั้นมาดำเนินการ” เพื่อตอบสนองต่อข้อสังเกตเหล่านี้ สมาชิกรัฐสภา วัลดิเกอร์ ประธานคณะกรรมการ กล่าวว่า: “ฉันดีใจที่ได้ยินว่ามีทางเลือกนี้อยู่ แต่ในความเห็นของฉัน มันไม่ควรต้องผ่านคณะกรรมการข้อยกเว้นแต่ควรเป็นค่าเริ่มต้น ไม่มีตรรกะใดในการปฏิเสธความช่วยเหลือต่อคนเหล่านี้ และฉันเรียกร้องให้มีการผลักดันแนวทางแก้ไขที่จะปรับระเบียบนี้อย่างถาวรและไม่เหลือช่องว่างสำหรับการตีความหรือดุลพินิจของเจ้าหน้าที่คนใดก็ตามที่จะตัดสินใจว่าจะส่งต่อให้คณะกรรมการข้อยกเว้นหรือไม่”
ตัวแทนจากกระทรวงการคลังในการอภิปรายตั้งข้อสังเกตว่าพื้นที่ดังกล่าวอยู่ในความรับผิดชอบของกระทรวงเคหสถาน และงบประมาณของกระทรวงได้รับการจัดสรรตามลำดับความสำคัญที่กระทรวงกำหนด
ในตอนท้ายของการอภิปราย สมาชิกรัฐสภา วัลดิเกอร์ เรียกร้องให้กระทรวงเคหสถาน กระทรวงสาธารณสุข กระทรวงการคลัง และกรรมาธิการเพื่อสิทธิที่เท่าเทียมกันของบุคคลทุพพลภาพในกระทรวงยุติธรรม จัดการประชุมร่วมกันโดยเร็วที่สุดเพื่อตรวจสอบแนวทางแก้ไขปัญหาดังกล่าว เธอยังขอรับข้อมูลเกี่ยวกับคณะกรรมการข้อยกเว้นที่ได้หารือเกี่ยวกับกรณีของบุคคลที่มีความท้าทายด้านสุขภาพจิตที่ขออาศัยอยู่ในบ้านที่เป็นของครอบครัว และรายละเอียดของการตัดสินใจของคณะกรรมการ