ฝ่ายขวาต้องไม่ทำผิดพลาดซ้ำรอยปี 1992
ในการเลือกตั้งเมื่อปี 1992 ในการคำนวณที่รวมพรรคชาสด้วย พรรคฝ่ายขวาและพรรคศาสนารวมกันได้รับคะแนนเสียงมากกว่าพรรคแรงงาน พรรคเมเรตซ์ และพรรคอาหรับ
แต่มีคะแนนเสียงมากกว่า 65,000 เสียงที่ลงคะแนนให้กับบัญชีรายชื่อพรรคฝ่ายขวาและพรรคศาสนาที่ไม่ผ่านเกณฑ์คะแนนเสียงขั้นต่ำ
ในจำนวนนั้นมีพรรค “เตฮิยา” ของเกอูลา โคเฮน และพรรคของรับบี โมเช เลวิงเกอร์
ผู้คนต้องการเสริมสร้างความแข็งแกร่งให้ฝ่ายขวา แต่คะแนนเสียงของพวกเขากลับสูญเปล่าและตกอยู่นอกคเนสเซต
พรรคแรงงานและพรรคเมเรตซ์ได้รับที่นั่งรวมกัน 56 ที่นั่ง และเมื่อรวมกับพรรคฮาดัชและพรรคเอดา จึงเกิดเป็นกลุ่มสกัดกั้น 61 ที่นั่ง
ราบินจัดตั้งรัฐบาลร่วมกับพรรคเมเรตซ์และพรรคชาส และหลังจากการถอนตัวของพรรคชาส ก็พึ่งพาการสนับสนุนจากภายนอกของพรรคอาหรับ
รัฐบาลชุดนี้นำไปสู่ข้อตกลงออสโล
องค์การบริหารปาเลสไตน์ได้รับการจัดตั้งขึ้น และมีการส่งมอบดินแดนและอำนาจหน้าที่ไปอยู่ในมือของพวกเขา โดยมีคำมั่นว่าจะก้าวไปสู่สันติภาพและความมั่นคง
สันติภาพที่สัญญาไว้มาไม่ถึง และในช่วงหลายปีหลังจากนั้น อิสราเอลต้องเผชิญกับเหตุก่อการร้ายรุนแรง และต่อมาคือการลุกฮืออินติฟาดาครั้งที่ 2
รถโดยสารประจำทางเกิดระเบิดทั่วประเทศ
ชาวยิวจำนวนมากถูกสังหาร
ผมมองว่าออสโลเป็นความล้มเหลวทางประวัติศาสตร์ ซึ่งผลกระทบด้านความมั่นคงและการเมืองของมัน เรายังต้องแบกรับมาจนถึงทุกวันนี้
ดังนั้นบทเรียนของปี 1992 จะต้องชัดเจน: การแตกกระจายของคะแนนเสียงสามารถเปลี่ยนรัฐบาลได้ และการเปลี่ยนรัฐบาลสามารถเปลี่ยนชะตากรรมของประเทศได้
อันตรายนี้ยังคงมีอยู่แม้ในตอนนี้
พรรคอัมคา ยิสราเอล ของวินเทอร์, พรรคอาฮี ของรับบี อะแบร์เกล, พรรคโนอัม และ “ฮัตซิบบูร์ ฮาฮาเรดี” — แต่ละพรรคเหล่านี้ หากไม่ผ่านเกณฑ์คะแนนเสียงขั้นต่ำ จะเผาทำลายคะแนนเสียงของฝ่ายขวาให้สูญเปล่า
การสูญเสียคะแนนเสียงนี้อาจเอียงตาชั่งไปให้แก่รัฐบาลฝ่ายซ้ายของไอเซนค็อต ร่วมกับพรรคอาหรับ, ยาอีร์ โกลาน, ลีเบอร์แมน และเบนเนตต์
เรื่องความมั่นคงของอิสราเอล เราไม่นำไปเสี่ยงโชค ต้องจำบทเรียนของปี 1992 ให้ขึ้นใจก่อนหย่อนบัตรลงหีบเลือกตั้ง
จงออกไปลงคะแนนเสียงให้มาฮาล เฉพาะมาฮาลเท่านั้น — เฉพาะลิคุดเท่านั้น — เพื่อสร้างความมั่นใจว่าจะมีรัฐบาลฝ่ายขวาสำหรับอิสราเอล
