เยรูซาเล็ม, 4 พฤษภาคม 2026 (TPS-IL) — เด็กเล็กในอิสราเอลได้รับผลกระทบจากปฏิกิริยาทางอารมณ์ของพ่อแม่ที่มีต่อความขัดแย้งมากกว่าความถี่ของเสียงไซเรนเตือนภัยทางอากาศ อ้างอิงจากการสำรวจของมหาวิทยาลัยไฮฟา ซึ่งเน้นย้ำถึงบทบาทสำคัญของพ่อแม่ในการกำหนดปฏิกิริยาของเด็กในช่วงยามสงคราม

การสำรวจดังกล่าว ซึ่งจัดทำขึ้นในช่วงการสู้รบกับอิหร่านในเดือนมีนาคมและเพิ่งเผยแพร่โดยมหาวิทยาลัย พบความเชื่อมโยงที่ชัดเจนระหว่างความทุกข์ใจของพ่อแม่กับความเป็นอยู่ที่ดีทางอารมณ์และพฤติกรรมของเด็ก แม้ว่าจะไม่มีความเชื่อมโยงที่มีนัยสำคัญระหว่างระดับการเผชิญกับเสียงไซเรนและระดับความเครียดของเด็กก็ตาม

ศาสตราจารย์ยาเอล มาเยอร์ หัวหน้านักวิจัยจาก School of Therapy, Counseling and Human Development ของมหาวิทยาลัย กล่าวกับ The Press Service of Israel ว่า ผลการศึกษาดังกล่าวเน้นย้ำถึงความจำเป็นในการสนับสนุนทั้งในทางปฏิบัติและทางอารมณ์แก่พ่อแม่ในช่วงภาวะฉุกเฉิน

“พ่อแม่ต้องการความช่วยเหลือ เพราะพวกเขาคือหลักยึดให้กับลูกๆ ของพวกเขา” มาเยอร์กล่าวกับ TPS-IL “เราพบว่าสิ่งที่ส่งผลกระทบต่อเด็กอย่างแท้จริงไม่ใช่ตัวความเป็นจริง—เช่น เสียงไซเรนหรือกิจวัตรประจำวันที่หยุดชะงัก—แต่วิธีที่พ่อแม่ถ่ายทอดสิ่งนั้นให้พวกเขาต่างหาก หากพ่อแม่แสดงความทุกข์ใจออกมา มันจะส่งผลกระทบโดยตรงต่อเด็ก และในทางกลับกัน”

มาเยอร์กล่าวว่า การสำรวจมุ่งทำความเข้าใจว่าการเตือนภัยมิสไซล์ เสียงระเบิด กิจวัตรที่หยุดชะงัก การอพยพ และในบางกรณี การมีญาติเกี่ยวข้องกับการสู้รบ ส่งผลกระทบอย่างไรต่อเด็กเล็กและสภาพแวดล้อมทางอารมณ์ภายในบ้าน

จากการศึกษาตัวอย่างที่เป็นตัวแทนของพ่อแม่เด็กเล็กจำนวน 128 คน การศึกษาดังกล่าวได้ตรวจสอบระดับความวิตกกังวล อาการหลังเหตุการณ์สะเทือนใจ และภาวะหมดไฟของพ่อแม่ ควบคู่ไปกับการประเมินของพ่อแม่เกี่ยวกับ1การทำงานทางอารมณ์และพฤติกรรมของบุตรหลาน

ผลการศึกษาเผยให้เห็นช่องว่างที่น่าตกใจระหว่างการเผชิญหน้าและการตอบสนอง ในขณะที่พ่อแม่ประมาณ 66% รายงานว่าประสบกับเสียงไซเรน 3 ครั้งหรือมากกว่าต่อวัน แต่มีเด็กเพียง 13.3% เท่านั้นที่ถูกรายงานว่าแสดงระดับความเครียดสูง

ในทางตรงกันข้าม สภาพอารมณ์ของพ่อแม่แสดงให้เห็นถึงความเชื่อมโยงที่แข็งแกร่งและมีนัยสำคัญทางสถิติต่อความเป็นอยู่ที่ดีของเด็ก นักวิจัยพบว่าเมื่อความวิตกกังวลและภาวะหมดไฟของพ่อแม่เพิ่มขึ้น ความน่าจะเป็นของความเครียดและปัญหาด้านการทำหน้าที่ในเด็กก็เพิ่มขึ้นเช่นกัน พร้อมกับการลดลงของพฤติกรรมทางสังคมในเชิงบวก

โดยรวมแล้ว พ่อแม่ประมาณ 44% รายงานว่ามีความวิตกกังวลในระดับปานกลางถึงรุนแรง และ 25.8% รายงานว่ามีอาการหลังเหตุการณ์สะเทือนใจ

“ในช่วงเวลาวิกฤต เด็กๆ จะมองปฏิกิริยาของพ่อแม่เพื่อดูว่าพวกเขาควรจะกลัวหรือควรจะสงบและควบคุมสติได้—และนี่เป็นสิ่งสำคัญอย่างยิ่งในวัยเด็ก” มาเยอร์กล่าว

“ดังนั้น ชุมชน สวัสดิการ และสถาบันด้านสุขภาพ จึงต้องให้การสนับสนุนพ่อแม่ พวกเขาสามารถได้รับการสอนวิธีช่วยเหลือลูกๆ ในสถานการณ์ฉุกเฉิน—วิธีเป็นผู้ฟังที่ดี และวิธีสร้างความมั่นใจ”