เมื่อเราเดินทางไปถึงบ้านของ นัค รซินิก (Nach Reznik) วัย 93 ปี ซึ่งเคยเป็นนักฟุตบอลในทีมชาติอิสราเอลด้วย ภาพถ่ายและใบประกาศนียบัตรที่ประดับอยู่ตามฝาผนังต่างเป็นพยานถึงเรื่องราวชีวิตอันหลากหลายของเขา: ด้านหนึ่งคือ นักรบแห่งฮากานาห์และต่อมาในกองทัพอิสราเอล และอีกด้านหนึ่งคืออดีตนักฟุตบอลของสโมสร ‘มัคคาบี เทลอาวีฟ’
เราย้อนเวลากลับไปกับเขาสู่ปี 1956 ภายหลังปฏิบัติการคาเดช ซึ่งฝรั่งเศสและอิสราเอลได้ร่วมมือกันและสู้รบเคียงบ่าเคียงไหล่กัน ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองประเทศแนบแน่นเป็นพิเศษ และรัฐน้องใหม่แห่งนี้ก็ได้รับอิทธิพลอย่างมากจากวัฒนธรรมอันรุ่มรวยของชาวฝรั่งเศส เริ่มตั้งแต่รถยนต์ส่วนบุคคลรุ่นต่างๆ ผ่านเวอร์ชันภาษาฮีบรูของเพลงชองซอง ไปจนถึงการส่งมอบอาวุธซึ่งรวมถึงรถ และเครื่องบิน ‘มิราจ’
באדיבות ארכיון המדינה
ในเดือนพฤษภาคม 1957 ใกล้วันประกาศอิสรภาพครบรอบปีที่ 9 ของอิสราเอล ทีมฟุตบอลและบาสเกตบอลของกองทัพฝรั่งเศสได้เดินทางมายังอิสราเอลเพื่อแข่งขันกระชับมิตรนัดแรก กองทัพอิสราเอลที่ยังเป็นกองทัพใหม่อยู่ในขณะนั้นยังไม่มีทีมกีฬาอย่างเป็นทางการ ดังนั้นภารกิจในการจัดตั้งทีมจึงตกเป็นของเสนาธิการทหารในขณะนั้น โมเช ดายัน และรองเสนาธิการผู้ซึ่งต่อมาได้เป็นเสนาธิการทหารเช่นกัน ฮาอิม บาร์-เลฟ ซึ่งยังได้เกณฑ์โค้ชทีมชาติชุดสำรอง เอลิเอเซอร์ ชปีเกล มาช่วยในภารกิจนี้ด้วย
באדיבות ארכיון עיתון במחנה
“ฮาอิม บูค, อมาตเซีย เลฟโควิช, ชาอูล มาตานียา, เจอร์รี คัลดี, อาฮาออน อามาร์, ยิตซัค นัคเมียส, นาฮูม สเติลมาช, ราฟี เลวี, อบราฮัม เมนตเชล และโยเซฟ ชีริค และตัวผมเอง” นัค ผู้ซึ่งเป็นกองหลังของทีม ไล่เรียงรายชื่อผู้เล่น เกือบ 70 ปีต่อมา ผู้เล่นส่วนใหญ่เคยอยู่ในรายชื่อของทีมชาติอิสราเอล และบางคนถูกเกณฑ์เข้ากองทัพใหม่อีกครั้งเพื่อเป็นตัวแทนทีมของกองทัพ การฝึกซ้อมจัดขึ้นเป็นหลักที่สนามฟุตบอลของค่ายทหารซาริฟิน และมีทหารชายหญิงจำนวนมากเดินทางมาเพื่อชมซูเปอร์สตาร์ของพวกเขาแสดงฝแมืออย่างใกล้ชิด
วันสำคัญมาถึงแล้ว และการแข่งขันซึ่งจัดขึ้นที่สนามกีฬารามัตกาน กำลังจะเริ่มต้นขึ้น: “นายกรัฐมนตรีในขณะนั้น เดวิด เบน-กูเรียน ได้มาปรากฏตัวในห้องรับรองพิเศษ เคียงข้างเสนาธิการทหาร เหล่ารัฐมนตรี และแม้กระทั่งเอกอัครราชทูตฝรั่งเศสประจำประเทศ – ปิแอร์ ฌิลแบร์”
เพียงนาทีที่ 20 กองทัพอิสราเอลก็ขึ้นนำจากผลงานของ ราฟี เลวี ในนาทีที่ 53 นาฮูม สเติลมาช โหม่งทำประตูที่สอง และทีมฝรั่งเศสทำคะแนนไล่ตามมาในนาทีที่ 76 “แต่โชคดีที่เรา กองทัพอิสราเอลรีบทำคะแนนหนีห่างออกไปอีกในนาทีถัดมา และเป็นตัวตัดสินผลการแข่งขัน – 3:1 สำหรับเรา” รซินิกรีบประกาศด้วยความตื่นเต้นราวกับว่าเวลาเจ็ดทศวรรษไม่ได้ผ่านพ้นไปเลย
เช้าวันรุ่งขึ้นทันที พาดหัวข่าวหนังสือพิมพ์ต่างรายงานข่าวชัยชนะและกล่าวถึงการแข่งขันกระชับมิตรที่จบลงโดยที่ทีมเจ้าถิ่นเป็นฝ่ายชนะ เบน-กูเรียนเองได้กล่าวถึงการแข่งขันฟุตบอลนัดแรกที่เขาเคยเข้าร่วมชมในชีวิต ในการประชุมครั้งหนึ่งช่วงปลายสัปดาห์นั้น
באדיבות ארכיון עיתון מעריב
“มันเป็นช่วงเวลาที่สวยงามที่ผมคิดถึงมากๆ” เขารำลึกถึงความทรงจำเก่าๆ เหล่านั้น ในการสนทนากับเรา เขาได้เล่าถึงความทรงจำในวัยเด็กที่เทลอาวีฟ เด็กหนุ่มผู้ซื้อรองเท้าสตั๊ดคู่แรกด้วยเงินที่ได้จากการเก็บขวดขาย และในที่สุดก็ได้มาเล่นให้กับทีมบ้านเกิดของตนเองตลอดอาชีพการค้าแข้ง นั่นคือสโมสร มัคคาบี เทลอาวีฟ
แต่เช่นเดียวกับที่ฟุตบอลเป็นส่วนสำคัญในชีวิตของเขา เส้นทางทางทหารก็เช่นกัน ตอนแรกเขาได้รำลึกถึงการเกณฑ์เข้าสู่กองกำลัง ‘ฮากานาห์’ โดย ชิมอน เปเรส: “เขาบอกผมว่า ‘ไปที่ถนนฮายาร์คอน ผมจะให้รหัสผ่านแก่คุณ – ท้องฟ้าสีคราม เคาะประตู แล้วพูดคำนี้’ จากนั้น พวกเขาพาผมเข้าไป ให้ผมถือปืนพกด้วยมือขวา และถือคัมภีร์ไบเบิลด้วยมือซ้าย และนั่นคือวิธีที่ผมปฏิญาณตนตอนที่ผมอายุ 15 ปี”
“ผมได้รับบาดเจ็บที่ที่ราบสูงกอลัน” เขากล่าวเสริมเกี่ยวกับการบาดเจ็บระหว่างการรับราชการทหาร “ผมกำลังเดินทางไปยังฐานที่มั่นเฮอร์มอน และระหว่างทางปืนใหญ่ก็ยิงใส่พวกเรา ผมเดินหน้าไปอีกครึ่งกิโลเมตร และอีกด้านหนึ่งมีรถถังจอดอยู่ ผมละทิ้งรถบัส หมอบราบลงใต้รถถังคันหนึ่ง และจู่ๆ ผมก็รู้สึกถึงเสียงระเบิดที่ขาของผม และมีสะเก็ดระเบิดพุ่งเข้ามาในขาของผม”
และแท้จริงแล้ว เกือบ 70 ปีต่อมา นัค รซินิก ยังคงจำการเคลื่อนไหวต่างๆ จากวันนั้นได้ และจำช่วงเวลาอันตึงเครียดจากการแข่งขันสุดพิเศษนั้นได้ “ผมจ่ายราคาแพงเพื่อให้ได้เล่นฟุตบอล” เขารำลึกถึง “แต่ไม่ว่าจะมีอาการบาดเจ็บที่ขา หรือมีอะไรขวางกั้นเส้นทางของผม – ผมทำทุกอย่างเพื่อจะได้เล่น ฟุตบอลคือชีวิตของผม”
