โดย อีธาน เอลฮาเดซ-บารัค • 29 มีนาคม 2026

เยรูซาเลม, 29 มีนาคม 2026 (TPS-IL) — สิ่งที่สะดุดตาเป็นสิ่งแรกในเมืองทางตอนเหนือของอิสราเอลแห่งนี้ไม่ใช่สิ่งที่หลงเหลืออยู่ แต่เป็นสิ่งที่ขาดหายไป นั่นคือเสียงรถยนต์ เสียงเด็กๆ ในสนามเด็กเล่น และจังหวะชีวิตประจำวัน เมืองคีร์ยัต ชโมนา ซึ่งเป็นหนึ่งในชุมชนของอิสราเอลที่ต้องเผชิญกับการโจมตีข้ามพรมแดนจากเลบานอนมากที่สุดมาอย่างยาวนาน ส่วนใหญ่กลายเป็นเมืองร้างจากการโจมตีของกลุ่มฮิซบอลเลาะห์เป็นเวลาหลายเดือน
แต่ผู้อยู่อาศัยบางส่วนยังคงอยู่ต่อ โดยไม่เต็มใจที่จะกลายเป็นคนพลัดถิ่นในประเทศของตนเอง

พวกเขาไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยความคิดเดียวกันทั้งหมด บางคนอยู่ต่อเพราะเรื่องงาน บางคนเพราะสมาชิกในครอบครัวเจ็บป่วย บางคนเพราะพวกเขาเคยสูญเสียบ้านมาแล้วครั้งหนึ่งและปฏิเสธที่จะให้มันเกิดขึ้นอีกครั้ง ส่วนคนอื่นๆ ยังคงอยู่ด้วยเหตุผลที่เล็กกว่า เป็นเรื่องส่วนตัวมากกว่า และทรงพลังไม่แพ้กัน ได้แก่ กิจวัตรการสวดมนต์ ธุรกิจที่พวกเขากำลังพยายามประคับประคองให้ดำเนินต่อไปได้ หรือสุนัขที่ต้องพึ่งพาพวกเขา

เมื่อมารวมกันแล้ว พวกเขาได้สะท้อนภาพความอดทนของพลเรือนในเมืองที่ต้องใช้ชีวิตอยู่ระหว่างเสียงไซเรนและความเงียบอันตึงเครียดในช่วงเวลาสั้นๆ

ถนนหนทางแทบไม่มีผู้คน ทุกๆ ระยะจะมีรถสกู๊ตเตอร์แล่นฝ่าความเงียบ มุ่งหน้าไปทำภารกิจเร่งด่วนหรือไปเข้าเวรที่ธุรกิจจำเป็น ชายหนุ่มคนหนึ่งที่เดินออกมาข้างนอกชั่วครู่ได้เตือนไม่ให้เดินไปไหนมาไหนคนเดียว

“มันเป็นช่วงเวลาที่ตึงเครียด” เขากล่าว ก่อนจะรีบเดินกลับเข้าไปข้างใน

ตรงทางแยกแห่งหนึ่ง สัญญาณไฟจราจรเปลี่ยนเป็นสีเขียว แต่แทนที่จะเป็นรถยนต์ของครอบครัวที่มุ่งหน้าไปซูเปอร์มาร์เก็ต กลับมีรถทหารที่ปกคลุมด้วยฝุ่นหยุดอยู่ตรงนั้น ไม่กี่นาทีต่อมา รถบรรทุกที่บรรทุกรถถังหนักเคลื่อนตัวไปตามถนนสายหลัก

คีร์ยัต ชโมนา มีบรรยากาศเหมือนเขตทหาร ซึ่งภูมิทัศน์ของพลเรือนและยามสงครามทับซ้อนกันอยู่

ห่างออกไปไม่กี่ถนน สงครามไม่ได้เป็นเพียงแค่เสียงพื้นหลังอีกต่อไป อาคารที่พักอาศัยแห่งหนึ่งพังเสียหายไปครึ่งหนึ่ง หน่วยกู้ภัยของบัญชาการแนวหลังปฏิบัติการอยู่ในพื้นที่ โดยฝึกซ้อมการอพยพผู้ได้รับบาดเจ็บผ่านซากปรักหักพัง เหนือท้องฟ้า เสียงเฮลิคอปเตอร์ต่อสู้ดังแหวกอากาศ มีผู้พบเห็นเฮลิคอปเตอร์อาปาเช่ยิงพลุไฟ หลายชั่วโมงต่อมา เป็นที่แน่ชัดว่ากลุ่มฮิซบอลเลาะห์ยิงกระสุนชุดใหญ่มาระดมโจมตี และเฮลิคอปเตอร์ถูกส่งขึ้นบินเพื่อช่วยเหลือทหารที่ถูกโจมตี

ที่ศูนย์การค้าใกล้กับสถานีขนส่งกลาง ความตึงเครียดจากสงครามที่ยืดเยื้อปรากฏให้เห็นในรูปแบบที่เงียบกว่า เมส วัย 24 ปี และ คอรัล วัย 22 ปี นั่งอยู่ใกล้ร้านฟลาเฟลที่กำลังดิ้นรนกับจำนวนลูกค้าที่ลดลงอย่างฮวบฮาบ เมส ซึ่งเป็นนักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์ที่วิทยาลัยเทลไฮ พยายามเรียนออนไลน์ในขณะที่ยังคงทำงานต่อไป

“เราไม่ได้นอนตอนกลางคืน” เมสกล่าว “ในตอนเช้า เราตื่นมาทำงาน และในขณะเดียวกัน ฉันก็เรียนผ่าน Zoom ด้วย มันทำให้คุณเหนื่อยล้า”

คอรัลมองออกไปที่ถนนที่แทบจะไร้ผู้คนและพูดด้วยความหวังเพียงน้อยนิดเกี่ยวกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไป

“เราจะหนีไปไหนล่ะ?” เธอกล่าว “มีสงครามอยู่ทุกหนทุกแห่ง แต่วันข้างหน้าเหรอ? ไม่ ฉันไม่เห็นอนาคตที่นี่ในตอนนี้ ไม่มีงาน ไม่มีกิจวัตรประจำวัน”

เมสเลົ่าว่าเธอเคยได้ยินเรื่องเศรษฐีคนหนึ่งที่ในช่วงแรกของสงคราม ได้จ่ายค่าห้องพักในโรงแรมให้กับผู้สูงอายุที่ไม่มีพื้นที่ปลอดภัยในบ้านของพวกเขา ในเมืองคีร์ยัต ชโมนา น้ำใจเช่นนั้นได้กลายมาเป็นส่วนหนึ่งของระบบสนับสนุนอย่างไม่เป็นทางการของเมือง ซึ่งเป็นรูปแบบหนึ่งของการแสดงความสามัคคีเพื่อเติมเต็มช่องว่างที่เกิดจากวิถีชีวิตที่ไม่สามารถดำเนินไปตามปกติได้อีกต่อไป

บริเวณใกล้เคียงคือกลุ่มคนรุ่นใหม่จากครอบครัวที่มีความเกี่ยวข้องกับอดีตกองทัพเลบานอนใต้ ซึ่งมีอยู่ราว 150 คนที่อาศัยอยู่ในเมืองนี้นับตั้งแต่อิสราเอลถอนกำลังออกจากเลบานอนในปี 2000 พวกเขาหลายคนรู้ดีอยู่แล้วว่าการสูญเสียบ้านหนึ่งครั้งมีความหมายอย่างไร ประสบการณ์นั้นหล่อหลอมความเด็ดเดี่ยวในการพูดของพวกเขาในตอนนี้

“พวกเราจะไม่ยอมอพยพ” พวกเขากล่าว

สำหรับผู้อยู่อาศัยสูงอายุ การตัดสินใจที่จะอยู่ต่อนั้นไม่ใช่เรื่องของการท้าทาย แต่เป็นเรื่องของความต่อเนื่อง

ชิมอน ซริฮาน วัย 66 ปี อาศัยอยู่ในคีร์ยัต ชโมนามาตลอดชีวิต และไม่ยอมย้ายไปไหนแม้กระทั่งหลังเหตุการณ์ 7 ตุลาคม

อดีตทหารปืนใหญ่ผู้เคยร่วมรบในเลบานอนในปี 1982 เขาจำคำมั่นสัญญาในอดีตได้ว่าภัยคุกคามจากทางเหนือจะได้รับการจัดการให้หมดสิ้นไป

“เราไม่เคยชินกับเรื่องนี้เลย” เขากล่าวอย่างเงียบๆ “สิ่งที่ทำให้ผมเดินหน้าต่อไปได้คือความหวังว่ามันจะสิ้นสุดลง”

เขานึกถึงตอนที่ได้ยิน เมนาเฮม เบกิน กล่าวว่าจะไม่มีจรวดคัตยูชาตกลงมาแม้แต่ลูกเดียว และจากนั้นก็เฝ้ามองดูปีแล้วปีเล่าที่นำมาซึ่งการสู้รบรอบใหม่ ตั้งแต่ปฏิบัติการองุ่นแห่งความพิโรธไปจนถึงสงครามเลบานอนครั้งที่ 2 เขาไม่ได้พูดด้วยถ้อยคำกว้างๆ อีกต่อไป สิ่งสำคัญในตอนนี้คือกิจวัตรที่เขายังคงรักษาไว้ได้ ได้แก่ การสวดมนต์ตอน 5:30 นาฬิกาในตอนเช้า และจากนั้นก็ไปเข้ากะที่โรงงานอุตสาหกรรมป้องกันประเทศที่เขาทำงานอยู่

ที่ทางเข้าบ้านของเธอคือ ซิลเวีย ดาฮาน หญิงผู้ซึ่งคำพูดผสมผสานระหว่างความศรัทธาและความเหนื่อยล้า

“เวลาที่ฉันเห็นเฮลิคอปเตอร์ ฉันจะยกมือขึ้นท่วมหัวและภาวนาไม่ให้มีใครได้รับบาดเจ็บ” เธอกล่าว

ดาฮานกล่าวว่าเธอไม่ได้อพยพเพราะสามีของเธอกำลังเข้ารับการรักษาโรคมะเร็งและการย้ายตัวเขาเป็นเรื่องที่ยากลำบากมาก ครอบครัวไม่มีห้องนิรภัยเสริมความแข็งแรง เมื่อมีสัญญาณเตือนภัยดังขึ้นทันที เธอกล่าวว่าพวกเขามีเวลาเพียงไม่กี่วินาทีในการวิ่งหนี ดาฮาน ผู้ดำเนินกิจการคลินิกการแพทย์ทางเลือก กล่าวว่าสงครามทำให้เธอยังคงเผชิญกับความไม่แน่นอนทางการเงินและทางอารมณ์
“ทำไมฉันถึงต้องมาผิดด้วยที่มีสงคราม?” เธอกล่าว “เมื่อวานนี้มีเสียงไซเรนดัง 23 ครั้ง เราทำได้แค่วางมือไว้บนหัวแล้วสวดมนต์”

เธอชี้ให้เห็นเศษมิสไซล์ที่ตกลงมาใกล้กับโรงเรียนศาสนาตรงข้ามบ้านของเธอ ในคีร์ยัต ชโมนา ชาวบ้านกล่าวว่าอันตรายสามารถไปถึงทุกมุมของเมืองได้ ผู้คนที่อยู่ต่อยังเรียนรู้ที่จะแยกแยะความแตกต่างระหว่างเสียงปืนใหญ่ของอิสราเอลที่ยิงออกไปและเสียงกระสุนของฮิซบอลเลาะห์ที่ยิงเข้ามาได้ด้วยเสียงเพียงอย่างเดียว

ในย่านสปรินซัค ออสแรท พยายามจัดระเบียบชีวิตใต้ดิน หลุมหลบภัยของเธอสะอาด เรียบร้อย และตั้งใจทำให้รู้สึกเหมือนเป็นบ้าน

“ฉันทำให้แน่ใจว่าที่นี่รู้สึกเหมือนบ้านค่ะ” เธอกล่าว ในขณะที่คู่ชีวิตของเธอนอนหลับอยู่บนเตียงสองชั้นเตียงหนึ่งและโทรทัศน์ยังคงเปิดอยู่เบื้องหลัง

นั่นคือหนึ่งในการปรับตัวที่เงียบเชียบที่สุดในเมืองเช่นนี้ นั่นคือการพยายามเปลี่ยนคอนกรีตเย็นเยียบให้กลายเป็นสถานที่ที่ผู้คนสามารถรอคอยให้การเตือนภัยสิ้นสุดลง

ผู้อยู่อาศัยคนสุดท้ายที่พบคือ ไซออน วัย 73 ปี เขาเกิดที่คีร์ยัต ชโมนา และกล่าวว่าเขาจะไม่ไปไหนทั้งสิ้น ส่วนหนึ่งเป็นเพราะ ไค สุนัขตัวเล็กของเขา ซึ่งอยู่กับเขาในรถตลอดเวลา “มันดีกว่าคนเสียอีก” ไซออนกล่าวพร้อมรอยยิ้มในขณะที่สุนัขเห่าอยู่ข้างๆ เขา

คำพูดดังกล่าวเรียกเสียงหัวเราะได้ แต่มันก็แฝงไว้ด้วยตรรกะบางอย่างที่ทำให้ผู้คนยังคงอยู่ที่นี่ ในเมืองที่มองจากระยะไกลส่วนใหญ่ผ่านทางจรวด แผนที่ และรายงานผู้เสียชีวิต เหตุผลที่ผู้คนอยู่ต่อนั้นมักจะมาจากเรื่องส่วนตัวอย่างลึกซึ้ง คู่สมรสที่ป่วย การสวดมนต์ตอนเช้า ร้านฟลาเฟล หลุมหลบภัยที่อยู่อาศัยได้ สุนัขที่ยังคงต้องการการดูแลเอาใจใส่

ชาวเมืองคีร์ยัต ชโมนา กล่าวอย่างเผ็ดร้อนเกี่ยวกับความไม่แน่นอนทางเศรษฐกิจ การขาดการป้องกันในบ้านบางหลัง และความตึงเครียดของการใช้ชีวิตภายใต้การโจมตีซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่พวกเขาก็กล่าวถึงการอยู่ต่อว่าไม่ใช่ความกล้าหาญหรืออุดมการณ์ยิ่งใหญ่ แต่เป็นรูปแบบสุดท้ายของชีวิตปกติที่ยังคงเหลือให้พวกเขาเข้าถึงได้

จนกว่าความสงบจะกลับคืนมา นั่นคือสิ่งที่พวกเขากำลังพยายามปกป้อง