โดย เพซัค เบนสัน • 7 กรกฎาคม 2026

เยรูซาเล็ม, 7 กรกฎาคม 2026 (TPS-IL) — นักวิจัยชาวอิสราเอลพบว่าอนุภาคยางรถยนต์ที่หลงเหลืออยู่บนถนนสามารถทำหน้าที่เป็นแหล่งสะสมการปนเปื้อนสารเคมีในระยะยาว ซึ่งอาจช่วยให้มลพิษเคลื่อนตัวจากดินเข้าสู่พืชผลทางการเกษตร

ทุกการเดินทางด้วยรถยนต์ทิ้งร่องรอยไว้มากกว่าไอเสีย ขณะที่ยางรถยนต์สึกหรอไปตามพื้นผิวถนน ยางจะปล่อยอนุภาคยางขนาดจิ๋วที่สะสมอยู่ในดินและแหล่งน้ำใกล้ถนนและทางหลวง การวิจัยใหม่ของอิสราเอลพบว่าอนุภาคเหล่านี้ไม่ใช่แค่ขยะไมโครพลาสติกเฉื่อย แต่ยังสามารถปล่อยสารปนเปื้อนเคมีอย่างต่อเนื่องซึ่งอาจไปถึงพืชผลทางการเกษตรได้

ทั่วโลก มีการผลิตยางรถยนต์ประมาณ 1.5 พันล้านเส้นในแต่ละปี และอนุภาคการสึกหรอของยางรถยนต์ได้รับการยอมรับมากขึ้นเรื่อยๆ ว่าเป็นแหล่งสำคัญของมลพิษไมโครพลาสติก อนุภาคเหล่านี้สามารถเข้าสู่พื้นที่เกษตรกรรมผ่านการตกตะกอนในชั้นบรรยากาศ น้ำไหลนองจากถนน การชลประทานด้วยน้ำเสีย และชีวมวลของเสีย — ของแข็งจากน้ำเสียผ่านการบำบัดที่บางครั้งใช้เป็นปุ๋ยทางการเกษตร

การศึกษาซึ่งนำโดย เฉา เกา, ศ. เบนนี เชาเฟตซ์ และ ดร. เอฟยาตาร์ เบน มอร์เดคาย จากมหาวิทยาลัยฮีบรูแห่งเยรูซาเล็ม ให้หลักฐานใหม่ว่าอนุภาคการสึกหรอของยางรถยนต์เองค่อยๆ ปล่อยสารเคมีเติมแต่งลงสู่ดินทางการเกษตร ซึ่งสารปนเปื้อนดังกล่าวสามารถถูกดูดซึมโดยพืชและอาจเข้าสู่ห่วงโซ่อาหารได้

งานวิจัยนี้ได้รับการตีพิมพ์ในวารสาร Environmental Research ที่ผ่านการตรวจสอบโดยผู้ทรงคุณวุฒิ โดยตอบคำถามสำคัญที่ยังไม่มีคำตอบในการศึกษามลพิษจากยางรถยนต์ นั่นคือ อนุภาคยางเพียงแค่สะสมในสิ่งแวดล้อมหรือยังคงปล่อยสารประกอบเคมีอย่างต่อเนื่องหลังจากที่ไปถึงดินแล้ว

การศึกษาก่อนหน้านี้ตรวจพบสารเคมีที่มาจากยางในผักและแสดงให้เห็นว่าพืชสามารถดูดซึมสารเหล่านี้ได้ อย่างไรก็ตาม การทดลองหลายครั้งเหล่านั้นได้ใส่สารเคมีลงในดินหรือน้ำโดยตรง แทนที่จะตรวจสอบอนุภาคยางจริงๆ ภายใต้เงื่อนไขที่ออกแบบมาเพื่อสะท้อนการสัมผัสสิ่งแวดล้อมในโลกแห่งความเป็นจริง

การวิจัยใหม่แสดงให้เห็นว่าอนุภาคเหล่านี้ทำหน้าที่เป็นแหล่งเก็บสารเคมี

“งานวิจัยของเราแสดงให้เห็นว่าอนุภาคการสึกหรอของยางรถยนต์ไม่ใช่แค่ไมโครพลาสติกเฉื่อยที่สะสมอยู่ในสิ่งแวดล้อม” ดร. เอฟยาตาร์ เบน มอร์เดคาย ผู้เขียนร่วมที่รับผิดชอบบทความกล่าว “พวกมันทำตัวเป็นแหล่งเก็บสารเคมีทั้งในระยะสั้นและระยะยาว โดยค่อยๆ ปล่อยสารปนเปื้อนลงสู่ดินซึ่งสารเหล่านี้จะพร้อมให้พืชดูด ึมได้”

เพื่อตรวจสอบกระบวนการนี้ ทีมนักวิจัยนานาชาติได้ปลูกอัลฟัลฟาและผักกาดหอมในดินทางการเกษตรที่มีความเข้มข้นของอนุภาคการสึกหรอของยางรถยนต์ใกล้เคียงกับที่วัดได้ตามถนนและพื้นที่เกษตรกรรม จากนั้นนักวิจัยได้ติดตามสารประกอบที่มาจากยาง 6 ชนิดขณะที่พวกมันเคลื่อนตัวจากอนุภาคเข้าสู่ดินและเข้าสู่เนื้อเยื่อพืชในที่สุด

นักวิจัยค้นพบว่าอนุภาคยางปล่อยสารปนเปื้อนผ่านกระบวนการสองขั้นตอน สารเคมีบางชนิดเคลื่อนตัวอย่างรวดเร็วจากพื้นผิวอนุภาคสู่ดินรอบๆ ในขณะที่สารอื่นๆ ค่อยๆ แพร่กระจายจากภายในเนื้อหายางเมื่อเวลาผ่านไป ซึ่งหมายความว่าอนุภาคยางสามารถส่งมอบมลพิษให้กับระบบเกษตรกรรมได้อย่างต่อเนื่องนานหลังจากที่พวกมันถูกทับถม

ในบรรดาสารประกอบที่ตรวจสอบ 1,3-ไดฟีนิลกัวนิดีน (DPG) ซึ่งเป็นสารเคมีที่ใช้ในการผลิตยางรถยนต์ กลายเป็นประเด็นที่น่ากังวลเป็นพิเศษเนื่องจากถูกปล่อยออกมาอย่างต่อเนื่องจากอนุภาคยาง คงอยู่ในดิน และสะสมทั้งในอัลฟัลฟาและผักกาดหอม ในผักกาดหอม ความเข้มข้นของ DPG สูงกว่าสารประกอบที่มาจากยางอื่นๆ หลายชนิดที่ได้รับการศึกษาอย่างมีนัยสำคัญ

นักวิจัยยังตรวจพบ 6PPD-quinone ซึ่งเป็นสารประกอบที่มีความเป็นพิษสูงที่เกิดขึ้นเมื่อสารเติมแต่งยาง 6PPD สลายตัว ทั้งในดินและพืช การค้นพบนี้ทำให้เกิดความกังวลเพิ่มเติมเกี่ยวกับผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมของอนุภาคยางและการเคลื่อนตัวผ่านระบบเกษตรกรรม

การศึกษายังพบผลิตภัณฑ์การเปลี่ยนแปลงที่สร้างขึ้นจากสารประกอบที่มาจากยางภายในเนื้อเยื่อพืช ซึ่งบ่งชี้ว่าพืชอาจเปลี่ยนแปลงสารปนเปื้อนบางชนิดหลังจากดูดซึมเข้าไปแล้ว นักวิจัยกล่าวว่าการค้นพบเหล่านี้ให้ข้อมูลเชิงลึกใหม่เกี่ยวกับชะตากรรมทางสิ่งแวดล้อมของมลพิษที่เกี่ยวข้องกับยางและวิธีที่พวกมันเคลื่อนตัวผ่านระบบการผลิตอาหาร

แม้ว่าการศึกษาจะไม่ได้จัดหาวิธีการกำจัดสารปนเปื้อนที่มาจากยาง แต่นักวิจัยกล่าวว่าการค้นพบนี้สามารถช่วยเป็นแนวทางในการตรวจสอบความปลอดภัยของอาหารในอนาคต แนวทางการปฏิบัติทางการเกษตร และการพัฒนาเทคโนโลยียางที่ปลอดภัยยิ่งขึ้น

“การศึกษานี้เปลี่ยนวิธีที่เราคิดเกี่ยวกับมลพิษจากการสึกหรอของยางรถยนต์” ศ. เบนนี เชาเฟตซ์ ผู้เขียนอาวุโสของการศึกษากล่าว “อนุภาคยางมักถูกพูดถึงในฐานะประเด็นไมโครพลาสติกเป็นหลัก การค้นพบของเราแสดงให้เห็นว่าควรถูกมองว่าเป็นพาหะระยะยาวของสารปนเปื้อนเคมีที่มีความสามารถในการเคลื่อนตัวผ่านดินและเข้าสู่พืชผลด้วย”