โดย TPS-IL • 13 เมษายน 2026

เยรูซาเล็ม, 13 เมษายน, 2026 (TPS-IL) — เกือบครึ่งหนึ่งของเด็กเล็กผู้รอดชีวิตจากการโจมตีเมื่อวันที่ 7 ตุลาคม 2023 มีการตอบสนองทางประสาทสัมผัสที่ผิดปกติ ส่งผลให้เสียง การเคลื่อนไหว และการสัมผัสในชีวิตประจำวันกลายเป็นภัยคุกคามที่รุนแรงเกินกว่าจะรับไหว ตามงานวิจัยชิ้นใหม่ที่มหาวิทยาลัยฮีบรูแห่งเยรูซาเล็มประกาศเมื่อวันจันทร์

การศึกษาดังกล่าวซึ่งได้รับการตีพิมพ์ในวารสารที่ผ่านการpeer-reviewed American Journal of Occupational Therapy เป็นหนึ่งในงานวิจัยกลุ่มแรกๆ ที่บันทึกว่าความบอบช้ำจากสงครามสามารถปรับเปลี่ยนวิธีที่เด็กๆ ประสบกับโลกทางกายภาพได้อย่างไร ไม่เพียงแค่ทางอารมณ์แต่รวมถึงทางระบบประสาทด้วย นักวิจัยผู้ทำการศึกษาบอกกับ The Press Service of Israel

“เด็กๆ แสดงรูปแบบการประมวลผลทางประสาทสัมผัสที่พิเศษโดยมีความผิดปกติจำนวนมาก สิ่งที่เราเห็นคือร้อยละ 54 ของเด็กแสดงความผิดปกติ ซึ่งสูงกว่าค่าเฉลี่ยมาก และยิ่งเด็กมีความวิตกกังวลทางอารมณ์มากเท่าไหร่ รูปแบบทางประสาทสัมผัสก็ยิ่งรุนแรงมากขึ้นเท่านั้น” ศาสตราจารย์ยาฟิต กิลบัว จากภาควิชาอาชีวบำบัด มหาวิทยาลัยฮีบรูแห่งเยรูซาเล็ม อธิบายกับ TPS-IL

การศึกษาได้ติดตามเด็ก 37 คนจากชุมชนใกล้ฉนวนกาซาที่เผชิญหน้าโดยตรงกับการโจมตีของกลุ่มฮามาสเมื่อวันที่ 7 ตุลาคม 2023 ชาวอิสราเอลเสียชีวิตราว 1,200 คน และ 250 คนถูกจับเป็นตัวประกันไปยังฉนวนกาซา

10 เดือนหลังจากการโจมตี และในขณะที่ต้องพลัดถิ่นจากบ้านเรือนของตน เด็กๆ จำนวนมากยังคงแสดงความผิดปกติอย่างมีนัยสำคัญในการที่ระบบประสาทของพวกเขาประมวลผลข้อมูลทางประสาทสัมผัสทั่วไป ผลการศึกษาพบว่า

สำหรับเด็กเหล่านี้ สิ่งเร้าธรรมดา เช่น การสัมผัสเบาๆ แสงไฟ หรือเสียงรบกวนรอบข้าง ไม่ได้ถูกมองว่าเป็นกลางอีกต่อไป กิลบัวกล่าว แต่พวกมันมักจะกระตุ้นความไวที่เพิ่มขึ้นหรือการหลีกเลี่ยง ทำให้เด็กๆ อยู่ในภาวะตื่นตัวเกือบตลอดเวลา

ผลการศึกษาซึ่งอ้างอิงจากการตอบสนองของผู้ปกครองต่อแบบสอบถามมาตรฐาน ชี้ให้เห็นว่าผลกระทบของความบอบช้ำนั้นก้าวข้ามความกลัวและความวิตกกังวล โดยส่งผลกระทบต่อฟังก์ชันพื้นฐานทางประสาทสัมผัสซึ่งกำหนดวิธีที่เด็กๆ โต้ตอบกับสิ่งรอบตัว

จากการศึกษา ผลกระทบเหล่านี้มีความสำคัญเป็นพิเศษเมื่อพิจารณาจากช่วงพัฒนาการของเด็กที่ได้รับการศึกษา วัยเด็กตอนต้นเป็นช่วงเวลาสำคัญสำหรับการเรียนรู้ การปฏิสัมพันธ์ทางสังคม และการพัฒนาของสมอง เมื่อสภาพแวดล้อมในชีวิตประจำวันกลายเป็นสิ่งที่รับมือไม่ไหว กระบวนการเหล่านี้อาจหยุดชะงักลงได้

ท่ามกลางฉากหลังของความตึงเครียดด้านความปลอดภัยที่ดำเนินอยู่และเสียงไซเรนเตือนภัยทางอากาศที่เกิดขึ้นบ่อยครั้ง การศึกษาเน้นย้ำว่าการเผชิญกับปัจจัยกดดันอย่างต่อเนื่องอาจยังคงหล่อหลอมการตอบสนองทางประสาทสัมผัสและอารมณ์ของเด็กๆ ไปอีกนานหลังจากความบอบช้ำครั้งแรก

การประยุกต์ใช้จริงของการศึกษานี้มุ่งเน้นไปที่การตระหนักว่าความบอบช้ำสามารถทำให้เสียง การสัมผัส และการเคลื่อนไหวในชีวิตประจำวันรู้สึกรุนแรงเกินกว่าจะรับไหว การศึกษาเรียกร้องให้มีการคัดกรองปัญหาทางประสาทสัมผัสในสถานพยาบาลให้เร็วขึ้น การบูรณาการอาชีวบำบัดเข้ากับการดูแลความบอบช้ำให้มากขึ้น และการแทรกแซงที่ปรับให้เหมาะสมเพื่อช่วยให้เด็กๆ ควบคุมระบบประสาทของตนเอง

นอกจากนี้ยังแนะนำให้โรงเรียนและผู้ดูแลปรับสภาพแวดล้อมโดยการลดภาระทางประสาทสัมผัส การสร้างพื้นที่สงบ และการใช้กิจวัตรที่มีโครงสร้าง ในแง่มุมที่กว้างขึ้น สนับสนุนการออกแบบศูนย์พักพิงที่เป็นมิตรต่อเด็กและพื้นที่ฉุกเฉิน ตลอดจนการกำหนดนโยบายการฟื้นฟูระยะยาวที่ถือว่าการควบคุมทางประสาทสัมผัสเป็นส่วนหลักของการฟื้นฟูความบอบช้ำ

กิลบัวแนะนำให้บูรณาการนักอาชีวบำบัดเข้ากับทีมรักษาเพื่อช่วยระบุความท้าทายทางประสาทสัมผัสแต่เนิ่นๆ และจัดหาเครื่องมือที่ใช้งานได้จริงสำหรับครอบครัว เธอกล่าวว่าการปรับสภาพแวดล้อมและการตอบสนองต่อสิ่งกระตุ้นทางประสาทสัมผัสสามารถช่วยให้เด็กๆ กลับมารู้สึกปลอดภัยในชีวิตประจำวันได้

“นักอาชีวบำบัดสามารถวินิจฉัยความผิดปกติในการประมวลผลทางประสาทสัมผัสและให้ความช่วยเหลือที่ส่งเสริมการทำงานในชีวิตประจำวัน ซึ่งปรับให้เข้ากับช่วงพัฒนาการของเด็ก มันมีความสำคัญพอๆ กับการได้รับความช่วยเหลือด้านอารมณ์และจิตวิทยา” กิลบัวกล่าว