โดย เพซัค เบนสัน • 25 พฤษภาคม 2026
เยรูซาเล็ม, 25 พฤษภาคม 2026 (TPS-IL) — การศึกษาใหม่จากศูนย์การแพทย์ชีบาของอิสราเอลระบุว่าช่องว่างระหว่างอายุชีวภาพและอายุตามปฏิทินของบุคคลอาจช่วยทำนายความเสี่ยงด้านสุขภาพในอนาคต ซึ่งรวมถึงอัตราการเสียชีวิตและการเข้ารับการรักษาตัวในโรงพยาบาล
อายุตามปฏิทินหมายถึงจำนวนปีที่บุคคลนั้นมีชีวิตอยู่ อายุชีวภาพคือการประเมินว่าร่างกายดูมีอายุเท่าใด โดยอิงจากตัวชี้วัดสุขภาพ เช่น ผลการตรวจเลือด การทำงานของอวัยวะ และระดับการอักเสบ ในบางคน อายุชีวภาพอาจสูงหรือต่ำกว่าอายุจริงขึ้นอยู่กับสุขภาพโดยรวม ไลฟ์สไตล์ และความเสี่ยงต่อโรค
ความแตกต่างระหว่างมาตรวัดทั้งสองนี้อาจช่วยให้แพทย์เห็นภาพที่ชัดเจนขึ้นว่าบุคคลนั้นแก่ทางชีวภาพเร็วแค่ไหน เมื่อเทียบกับการใช้อายุตามปฏิทินเพียงอย่างเดียว นอกจากนี้ยังอาจช่วยระบุบุคคลที่มีความเสี่ยงสูงต่อการเจ็บป่วยก่อนที่อาการจะปรากฏขึ้น
“ผลการศึกษาบ่งชี้ว่าช่องว่างระหว่างอายุชีวภาพและอายุตามปฏิทินอาจกลายเป็นมาตรวัดที่เข้าถึงได้ง่ายและเรียบง่ายในอนาคตสำหรับการระบุผู้ที่มีความเสี่ยงเพิ่มขึ้น แม้กระทั่งก่อนที่จะเริ่มมีอาการของโรคร้ายแรงก็ตาม” ดร. อาวิกาอิล โกเชน ผู้ร่วมเขียนหลักของการศึกษากล่าว
การวิจัยดังกล่าวซึ่งตีพิมพ์ในวารสารผ่านการตรวจสอบโดยผู้ทรงคุณวุฒิ Aging and Disease ได้ติดตามผู้เข้าร่วม 2,597 คนในโครงการสำรวจผู้บริหารของชีบาเป็นเวลาเฉลี่ย 9.2 ปี โครงการดังกล่าวเป็นกลุ่มประชากรสำหรับการติดตามสุขภาพระยะยาว การศึกษายังรวมถึงการวัดผลทางการแพทย์ซ้ำๆ 6,772 ครั้ง
นักวิจัยใช้โมเดลปัญญาประดิษฐ์ที่ประเมินอายุชีวภาพจากการตรวจเลือดประจำปี รวมถึงตัว and ไขมัน ทางเมตาบอลิซึม โลหิตวิทยา ไต ตับ และสารบ่งชี้การอักเสบ
ผลการศึกษาพบว่าทุกๆ 1 ปีที่เพิ่มขึ้นของช่องว่างระหว่างอายุชีวภาพและอายุตามปฏิทินมีความเกี่ยวข้องกับความเสี่ยงการเสียชีวิตที่เพิ่มขึ้น 15% แม้ว่าจะปรับค่าตามอายุ เพศ ดัชนีมวลกาย การสูบบุหรี่ และความดันโลหิตสูงแล้วก็ตาม ช่องว่างที่เพิ่มขึ้นทุกๆ 1 ปียังเชื่อมโยงกับอัตราการเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลที่เพิ่มขึ้น 6% ผู้เข้าร่วมที่มีอายุชีวภาพสูงกว่าอายุตามปฏิทินตั้งแต่ 3 ปีขึ้นไปแสดงอัตราการเสียชีวิตที่สูงกว่าในช่วงติดตามผลเมื่อเทียบกับผู้ที่มีช่องว่างน้อยกว่า
ศ. ซิพี ชเตราส์ ผู้อำนวยการศูนย์อายุวัฒนะและผู้ร่วมเขียนการศึกษา กล่าวว่า: “ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา สาขาอายุวัฒนะได้เคลื่อนย้ายจากการอภิปรายทางทฤษฎีไปสู่สนามคลินิกและการวิจัยเชิงปฏิบัติ การศึกษานี้แสดงให้เห็นว่าข้อมูลทางการแพทย์ที่เก็บรวบรวมเป็นประจำสามารถกลายเป็นเครื่องมือในการทำความเข้าใจอัตราการชราภาพส่วนบุคคลและการพัฒนาแนวทางการป้องกันเฉพาะบุคคลได้อย่างไร”
นักวิจัยเน้นย้ำว่าการศึกษานี้เป็นการสังเกตการณ์และไม่สามารถระบุความสัมพันธ์เชิงเหตุและผลโดยตรงได้ อย่างไรก็ตาม พวกเขาเสนอว่าช่องว่างของอายุชีวภาพอาจสะท้อนถึงความเครียดทางสรีรวิทยาที่ซ่อนอยู่ กระบวนการของโรคที่ซ่อนเร้น หรือความยืดหยุ่นของร่างกายที่ลดลง
ผลการศึกษาดังกล่าว หากได้รับการตรวจสอบความถูกต้องสำหรับการใช้งานทางคลินิก จะเพิ่มความเป็นไปได้ที่การวัดอายุชีวภาพอาจสนับสนุนการประเมินความเสี่ยงด้านสุขภาพระยะยาวที่ดีขึ้นและการวางแผนการดูแลเชิงป้องกันในท้ายที่สุด
เนื่องจากมาตรวัดนี้อาศัยการตรวจเลือดประจำที่ใช้อย่างแพร่หลายอยู่แล้วในการดูแลสุขภาพ นักวิจัยกล่าวว่ามันควรจะบูรณาการเข้ากับระบบสุขภาพที่มีอยู่ได้อย่างค่อนข้างง่าย
การติดตามอายุชีวภาพเมื่อเวลาผ่านไปอาจช่วยให้แพทย์และนักวิจัยประเมินได้ว่าการเปลี่ยนแปลงวิถีชีวิตหรือการรักษาทางการแพทย์กำลังชะลออัตราการชราภาพทางชีวภาพหรือไม่ ซึ่งอาจเอื้อต่อการแจ้งแนวทางการรักษาที่มีความเป็นปัจเจกบุคคลมากขึ้นในอนาคต