โดย ชาลเฮเวต เอยาล • 5 พฤษภาคม 2026
เยรูซาเลม, 5 พฤษภาคม 2026 (TPS-IL) — จากถนนคดเคี้ยวที่มุ่งหน้าขึ้นภูเขาไปยังคิบบุตซ์อัดดามิต ทัศนียภาพอันงดงามแผ่ขยายอยู่เบื้องล่าง แม้แต่เลยรั้วพรมแดนเลบานอนออกไป เนินเขาเขียวขจีทอดยาวสุดสายตา
ทว่าท่ามกลางทัศนียภาพอันสงบสุข ความเป็นจริงแห่งสงครามกลับแทรกซึมเข้ามาซ้ำแล้วซ้ำเล่า
คิบบุตซ์อัดดามิตตั้งอยู่ใกล้พรมแดนอิสราเอลที่ติดกับเลบานอน ซึ่งกลุ่มก่อการร้ายฮิซบอลเลาะห์ที่อิหร่านหนุนหลังได้สร้างความปั่นป่วนให้กับชีวิตประจำวันด้วยการโจมตีด้วยจรวดและโดรนเกือบทุกวันนับตั้งแต่เหตุการณ์โจมตีเมื่อวันที่ 7 ตุลาคมของกลุ่มฮามาส
“ฉันตื่นมาทุกเช้าแล้วพูดว่า — ฉันอยู่ในสวรรค์จริงๆ นะ” ยาเอล คุณแม่ลูกสามกล่าว “ฉันนั่งอยู่ที่นี่แล้วพูดว่า — ฉันอยู่ในสวรรค์ จนกระทั่งเสียงไซเรนและแรงระเบิดสั่นคลอนจิตวิญญาณของฉัน”
ในขณะที่ผู้อยู่อาศัยตามแนวพรมแดนทางเหนือบางส่วนยังไม่ได้กลับไปยังชุมชนของตนนับตั้งแต่การโจมตีเริ่มต้นขึ้นในปี 2023 แต่ชาวบ้านอีกหลายคนได้กลับมาเพื่อสร้างชีวิตใหม่ แต่พวกเขาบอกกับสำนักข่าวเดอะเพรสเซอร์วิสออฟอิสราเอลว่าความเหนื่อยล้าได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวันไปแล้ว
“นี่ไม่ใช่เรื่องปกติ — มันเกือบจะเป็นไปไม่ได้เลย” ยาเอลกล่าว
เธอกล่าวว่าลูกๆ โตของเธอ ซึ่งเติบโตมาท่ามกลางความโดดเดี่ยวในยุคโควิด ใช้เวลาส่วนใหญ่ในช่วงสงครามอยู่บ้านและเรียนหนังสือทางออนไลน์
“ปีที่แล้ว ในขณะที่คนอื่นๆ ในอิสราเอลตอนกลางกลับคืนสู่กิจวัตรประจำวัน พวกเรายังคงอยู่บนซูม” เธอกล่าว “ผู้คนถามว่าทำไมลูกๆ ของฉันถึงยังอยู่บ้าน พวกเขาไม่เข้าใจว่าพวกเราต้องเผชิญกับอะไรบ้างที่นี่”
ชีวิตท่ามกลางเสียงไซเรน
สำหรับผู้อยู่อาศัยจำนวนมาก การรักษาชีวิตประจำวันให้ดำเนินต่อไปได้กลายเป็นทั้งความจำเป็นและรูปแบบหนึ่งของการฟื้นตัวทางจิตใจ
มิโก เลวี เกษตรกรจากโมชาฟชตูลาที่อยู่ใกล้เคียง ยังคงทำงานต่อไปแม้จะมีความอันตรายก็ตาม “ผมทำงานทุกวัน แม้กระทั่งตอนนี้ในช่วงสงคราม” เลวีกล่าวในขณะที่กำลังขนส่งไข่ด้วยรถบรรทุก “นี่คือสิ่งจำเป็น — มันคือการทำมาหากินของทุกคน”
เลวีบรรยายถึงเหตุการณ์เฉียดตายซ้ำแล้วซ้ำเล่าและความเสียหายโดยตรงต่อเล้าไก่ของเขา
“กระสุนปืนใหญ่ตกลงมาใกล้ผมมากกว่าหนึ่งครั้ง ห่างออกไปเพียงแค่หลายสิบเมตรเท่านั้น” เขากล่าว “ลูกหนึ่งตกลงมาโดนเล้าของผมและไก่ทั้งหมดก็ตายเรียบ ผมซ่อมมันและทำงานต่อ”
แม้จะมีสงคราม ผู้อยู่อาศัยเกือบทุกคนที่ถูกสัมภาษณ์ต่างบรรยายพื้นที่นี้ว่าเป็น “สวรรค์”
มิชา นิติชินสกี ผู้ซึ่งอพยพมายังอิสราเอลพร้อมกับครอบครัวจากรัสเซีย กล่าวว่าการตั้งถิ่นฐานในชตูลาเป็นการตัดสินใจอย่างไตร่ตรองซึ่งมีรากฐานมาจากมุมมองระยะยาว
“เรารักทางเหนือของอิสราเอลและบรรยากาศแบบชนบทที่นี่” เขากล่าว “พื้นที่นี้สวยงามมาก แตกต่างจากส่วนอื่นๆ ของประเทศอย่างสิ้นเชิง”
ลูกแพะในคอกที่โมชาฟชตูลา ใกล้พรมแดนเลบานอน เมื่อวันที่ 30 เมษายน 2026 ภาพโดย ยัวฟ ดูดเควิช/TPS-IL
สำหรับผู้อยู่อาศัยที่อาศัยอยู่มานาน สถานการณ์ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของรูปแบบทางประวัติศาสตร์ที่กว้างขึ้น
เอลิเชวา โคเฮน-ราซี จากโมชาฟเอเวนเมนาเฮม ซึ่งเป็นแม่ของยาเอล ได้บรรยายถึงวัฏจักรความรุนแรงที่เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าซึ่งได้หล่อหลอมชีวิตในภูมิภาคนี้มานานหลายทศวรรษ
“ฉันมีความทรงจำตั้งแต่ตอนที่ฉันอายุสามขวบ — การขุดสนามเพลาะในลานบ้าน การวิ่งไปหลบภัยในเวลากลางคืน การอ่านหนังสือสอบในที่หลบภัย การสูญเสียสมาชิกในครอบครัว” เอลิเชวากล่าวกับ TPS-IL “และตอนนี้มันก็เกิดขึ้นอีกครั้ง คุณไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคุณยังคงอยู่ในสถานการณ์แบบนี้”
‘ฉันตกหลุมรักสถานที่แห่งนี้’
การอพยพที่กินเวลายาวนานหลายเดือนทำให้ผู้อยู่อาศัยจำนวนมากต้องพลัดถิ่น บังคับให้ครอบครัวต่างๆ ต้องไปอยู่ในโรงแรมและที่พักชั่วคราวที่อยู่ไกลจากชุมชนริมพรมแดนที่พวกเขาเรียกว่าบ้าน
ชูลิ ออร์ จากอัดดามิตกล่าวว่าเธอถูกอพยพถึงสองครั้งไปยังเปตาห์ทิกวา
“ผู้คนบอกฉันว่า ‘คุณบ้าไปแล้ว ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่คนเดียว?'” ออร์กล่าว “แต่สถานที่แห่งนี้มีอากาศที่ดีที่สุดและทัศนียภาพแบบพาโนรามาที่น่าทึ่ง”
เพื่อหาเลี้ยงชีพ เธอจึงเริ่มปล่อยบ้านของตนเองให้ผู้มาเยือนเช่า
“ผู้คนมาและสนุกสนานกับบ้าน ทิวทัศน์ และอากาศ” เธอกล่าว
จากนั้นน้ำเสียงของเธอก็หนักอึ้งขึ้น
“มันซับซ้อนนะ” ออร์กล่าวพร้อมกับถอนหายใจ
“ในวัยของฉัน ฉันได้ใช้ชีวิตมาหมดแล้ว” เธoอธิบาย “แต่ฉันถามตัวเองว่า ‘อะไรกัน — ไม่มีอนาคต ไม่มี วามหวัง ไม่มีและความฝันเลยเหรอ?’ ฉันเสียใจด้วยที่ฉันไม่ได้มองโลกในแง่ดีมากกว่านี้ แต่มันยากที่จะมองโลกในแง่ดี”
ชูลิ ออร์ (ซ้าย) จากคิบบุตซ์อัดดามิต ไปเยี่ยม ซีวิท มัลกา ที่ร้านขายเสื้อผ้ามือสองแห่งใหม่ของเธอในโมชาฟชตูลา เมื่อวันที่ 30 เมษายน 2026 ภาพโดย ยัวฟ ดูดเควิช/TPS-IL
ในวันเปิดร้านขายเสื้อผ้ามือสองของเธอในอัดดามิต ซีวิท มัลกา กล่าวทักทายผู้มาเยือนอย่างอบอุ่นในขณะที่เสื้อผ้าสีสันสดใสแกว่งไกวไปตามไม้แขวนและกระดิ่งตกแต่งส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งเบาๆ ตามสายลม
หลังจากพยายามอยู่ 20 ปีเพื่อให้มีลูก มัลกาและสามีก็ได้ย้ายมาอยู่ที่อัดดามิต ไม่นานหลังจากนั้น พวกเขาก็ได้ต้อนรับลูกชายตัวน้อยลืมตาดูโลก
“ฉันตกหลุมรักสถานที่แห่งนี้และผู้คนที่ยอดเยี่ยมที่นี่” เธอกล่าว
“คุณเคยชินกับการตื่นนอนตอนเช้า ไปทำงาน และกลับบ้านมาหาลูกๆ มันคือชีวิตประจำวัน” มัลกากล่าว “ทุกวันนี้ คุณไม่รู้หรอว่าเกิดอะไรขึ้น คุณตื่นขึ้นมาแล้วมีเสียงไซเรนหรือไม่มีเสียงไซเรน มีโรงเรียนหรือไม่มีโรงเรียน ทุกอย่างไม่แน่นอน และท่ามกลางสิ่งเหล่านี้ทั้งหมด ฉันยังคงต้องทำให้ธุรกิจดำเนินต่อไป”
มัลกาทำท่าทางทุบด้วยมือ พร้อมกับเสริมว่า “คุณรู้สึกเหมือนเป็นหมูทอดชิ้นบางๆ ที่ถูกทุบให้แบนลงเรื่อยๆ แม้ว่าฉันควรจะมีความสุข แต่ก็มีบางวันที่มันยากจริงๆ”
n
ในขณะที่ออร์และมัลกาสวมกอดกันในขณะที่แบ่งปันเรื่องราวของพวกเธอ เสียงดังสนั่นลูกหนึ่งก็สั่นสะเทือนร้านค้าขึ้นมาอย่างกะทันหัน
ผู้หญิงทั้งสองคนกุมมือกันแน่น
“อาจจะมีเสียงไซเรน” มัลกากล่าวอย่างสงบ
“ฉันหวังว่ามันจะไม่ตกลงมาในบริเวณนี้นะ” ออร์ตอบกลับเบาๆ
แม้จะมีความไม่แน่นอน ยาเอลก็ยังคงมีความหวังสำหรับอนาคต
“ในจินตนาการของฉัน มีสันติภาพกับเลบานอน” เธอกล่าว “เราไปกินฮัมมูสกันที่เบรุต”
