โดย TPS-IL • 24 พฤษภาคม 2026
เยรูซาเล็ม, 24 พฤษภาคม, 2026 (TPS-IL) — กลุ่มเฟซบุ๊กที่สร้างขึ้นโดยลูกหลานของผู้รอดชีวิตจากฮโลคอสต์ซึ่งถูกควบคุมตัวโดยทางการอังกฤษในไซปรัสหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 ได้พัฒนาไปสู่คลังข้อมูลความทรงจำร่วมกันที่ไม่คาดคิด โดยช่วยปะติดปะต่อประวัติศาสตร์ครอบครัวที่ในหลายกรณีเกือบจะสูญหายไปแล้ว อ้างอิงจากการศึกษาครั้งใหม่ที่มหาวิทยาลัยเบนกูเรียน
งานวิจัยดังกล่าว ดำเนินการโดย ดร.อายาเลต ไคลน์-โคเฮน และได้รับการตีพิมพ์ในวารสารวิชาการที่ผ่านการpeer-review *Memory, Mind and Media* โดยตรวจสอบวิธีที่ลูกหลานของผู้รอดชีวิตใช้โซเชียลมีเดียเพื่อรักษาเรื่องราว เอกสาร และภาพถ่ายของครอบครัวที่เกี่ยวข้องกับค่ายกักกันในไซปรัส ค่ายเหล่านี้ดำเนินการโดยทางการอังกฤษในบริบทของดินแดนในอาณัติปาเลสไตน์ของอังกฤษ โดยคุมขังผู้ลี้ภัยชาวยิวหลายหมื่นคนระหว่างปี 1946 ถึง 1949 ในขณะที่พวกเขาพยายามเดินทางไปยังปาเลสไตน์ในอาณัติ
ไคลน์-โคเฮนกล่าวว่าชุมชนเฟซบุ๊กแสดงให้เห็นว่าแพลตฟอร์มดิจิทัลสามารถช่วยให้ลูกหลานกู้คืนประวัติศาสตร์ครอบครัวที่กระจัดกระจายกลับคืนมาได้อย่างไร
“หากสิ่งนี้ทำให้ผู้คนกลุ่มหนึ่งในที่ใดก็ตามในโลก รู้สึกว่าพวกเขาเองก็ต้องการสำรวจประวัติศาสตร์ในอดีตด้วยตนเองเช่นกัน พลังของการศึกษานี้ก็คือมันอาจสร้างแรงบันดาลใจให้ใครบางคนทำสิ่งเดียวกันในบริบทอื่น” เธอกล่าว
เธออธิบายว่าผู้เข้าร่วมในกลุ่มได้รับความเข้าใจที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้นเกี่ยวกับเรื่องราวส่วนตัวและเรื่องราวของครอบครัว
“ในสาระสำคัญ การศึกษานี้พูดถึงวิธีที่ลูกหลานของผู้รอดชีวิตจากฮโลคอสต์แสวงหาเรื่องราวที่ไม่ค่อยคุ้นเคย เพื่อพัฒนาความเข้าใจที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้นเกี่ยวกับตนเองและเรื่องราวของครอบครัวที่เกี่ยวข้องกับไซปรัส” เธอกล่าวกับ TPS-IL “ในขณะเดียวกัน มันยังชี้ให้เห็นถึงความสามารถของเครือข่ายสังคมออนไลน์ที่ช่วยให้เรื่องราวที่ไม่ค่อยคุ้นเคยปรากฏขึ้นมาและกลายเป็นส่วนหนึ่งของวาทกรรมสาธารณะ โดยเฉพาะเรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์กระทบกระเทือนจิตใจ การค้นหาอัตลักษณ์ส่วนบุคคล และกระบวนการจัดการกับความบอบช้ำทางจิตใจข้ามรุ่น”
ตามงานวิจัย กลุ่มออนไลน์ทำหน้าที่เป็นพื้นที่ร่วมมือที่ลูกหลานแบ่งปันคำพยาน ค้นหาญาติ และปะติดปะต่อชิ้นส่วนของเรื่องราวที่มักจะไม่ได้ถูกบอกเล่าภายในครอบครัวเป็นเวลาหลายทศวรรษ
ไคลน์-โคเฮนวิเคราะห์โพสต์และความคิดเห็นจำนวน 687 โพสต์ที่เผยแพร่โดยสมาชิกกลุ่มในปี 2022 เธอย้ำว่าการศึกษาดังกล่าวเป็นการศึกษาเชิงคุณภาพและไม่ได้มีวัตถุประสงค์เพื่อให้เป็นตัวแทนทางสถิติของลูกหลานของผู้รอดชีวิตจากค่ายไซปรัสทุกคน
“สำหรับฉัน สิ่งที่ทำให้ชุมชนนี้มีความพิเศษเป็นพิเศษคือความจริงที่ว่าไม่มีองค์กรอย่างเป็นทางการอยู่เบื้องหลังและไม่มีสถาบันที่เป็นทางการ” เธอกล่าว “ไม่มีคลังข้อมูลอยู่เบื้องหลัง แต่ผู้คนยังคงมารวมตัวกันรอบๆ แหล่งนี้และแบ่งปันเรื่องราวและความทรงจำซึ่งกันและกัน”
เมื่อถูกถามเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างข้อเท็จจริงทางประวัติศาสตร์และความทรงจำ ไคลน์-โคเฮนกล่าวว่ามันเป็นความตึงเครียดที่มีอยู่ในงานวิจัยทางประวัติศาสตร์
“วินาทีที่บางสิ่งเกิดขึ้น มันก็จบลง และความทรงจำก็เข้ามาแทนที่ ทั้งในทางที่ดีและทางร้าย นั่นคือความตึงเครียดนิรันดร์ระหว่างความทรงจำและประวัติศาสตร์” เธออธิบาย
ค่ายกักกันไซปรัสถูกจัดตั้งขึ้นโดยอังกฤษในเดือนสิงหาคม 1946 ในความพยายามที่จะจำกัดการอพยพของชาวยิวไปยังปาเลสไตน์ในอาณัติภายใต้นโยบายของอังกฤษในขณะนั้น ผู้ลี้ภัยชาวยิวมากกว่า 50,000 คน ซึ่งหลายคนเป็นผู้รอดชีวิตจากฮโลคอสต์ ได้ผ่านค่ายเหล่านี้ก่อนการจัดตั้งรัฐอิสราเอล โดยประมาณ 80 เปอร์เซ็นต์มีอายุระหว่าง 13 ถึง 35 ปี เงื่อนไขต่างๆ รวมถึงความแออัด สสุขอนามัยที่ยำแย่ และการขาดความเป็นส่วนตัว
แม้จะมีความสำคัญทางประวัติศาสตร์ในเรื่องราวที่กว้างขึ้นของการอพยพของชาวยิวหลังสงครามและการก่อ lậpประเทศอิสราเอล ไคลน์-โคเฮนกล่าวว่าค่ายไซปรัสได้รับความสนใจจากสาธารณชนค่อนข้างจำกัดเมื่อเทียบกับเรื่องราวอื่นๆ ของฮโลคอสต์และหลังฮโลคอสต์
นาฮุม โบกเนอร์ นักประวัติศาสตร์ผู้ซึ่งค้นคว้าเรื่องราวของไซปรัสด้านลึกซึ้ง ได้กล่าวกับนักวิจัยว่า “กรณีการเนรเทศไปยังไซปรัสนั้นถูกละเลยราวกับว่าทำโดยมือที่มองไม่เห็น” และ “ในสิ่งที่ได้รับการตีพิมพ์ มีการให้ความสำคัญอย่างชัดเจนต่อเหตุการณ์วีรกรรมทางทะเล” โดยอ้างถึงความพยายามในการอพยพอย่างผิดกฎหมายไปยังปาเลสไตน์ในอาณัติ
ตามคำกล่าวของไคลน์-โคเฮน ลูกหลานที่เข้าร่วมในกลุ่มไม่ได้เพียงแค่แบ่งปันความรู้สึกโหยหาอดีตเท่านั้น แต่ยังกำลังสร้างประวัติศาสตร์ครอบครัวที่กระจัดกระจายขึ้นมาใหม่อย่างกระตือรือร้นข้ามรุ่น
โพสต์หนึ่งที่อ้างถึงในการศึกษาเขียนขึ้นโดยผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งระบุเพียงชื่อว่ามายา โดยกล่าวว่าปู่ย่าตายายของเธอถูกควบคุมตัวในไซปรัสหลังจากได้รับการปล่อยตัวจากค่ายกักกันเบอร์เกน-เบลเซน
“ในครอบครัวของฉัน เช่นเดียวกับครอบครัวอื่นๆ อีกหลายครอบครัว พวกเขาแทบจะไม่เคยพูดถึงบทชีวิตที่ยากลำบากและเจ็บปวดซึ่งเกิดขึ้นก่อนการเริ่มต้นใหม่ของพวกเขาในอิสราเอลเลย เช่นเดียวกับคนรุ่นที่ 2 และรุ่นที่ 3 คนอื่นๆ ฉันเหลือข้อมูลเกี่ยวกับอดีตของครอบครัวน้อยมาก มีคำถามมากมาย และมีความปรารถนา หรือแม้กระทั่งความจำเป็นที่จะต้องค้นหาให้มากขึ้น” โพสต์ดังกล่าวระบุ
ไคลน์-โคเฮนกล่าวว่าคำพยานดังกล่าวแสดงให้เห็นว่าชุมชนดิจิทัลกำลังเติมเต็มช่องว่างที่หลงเหลือไว้จากความเงียบงันในครอบครัวผู้รอดชีวิตหลายๆ ครอบครัวอย่างไร
เธออธิบายพื้นที่ออนไลน์ว่าเป็น “พื้นที่สาธารณะที่มีชีวิตชีวาผ่านกลุ่มเฟซบุ๊ก” ซึ่งลูกหลานร่วมกันรักษาและตีความความทรงจำใหม่
การศึกษานี้ยังเน้นย้ำถึงการเปลี่ยนแปลงที่กว้างขึ้นในวิธีที่ความทรงจำเกี่ยวกับฮโลคอสต์ถูกส่งต่อข้ามรุ่น
ในขณะที่การรำลึกแบบดั้งเดิมมักจะมุ่งเน้นไปที่พิพิธภัณฑ์ พิธีการ และคลังข้อมูลอย่างเป็นทางการ ไคลน์-โคเฮนกล่าวว่าแพลตฟอร์มดิจิทัลช่วยให้ลูกหลานสามารถสร้างความทรงจำจากเบื้องล่างผ่านคำพยานส่วนบุคคลและการมีส่วนร่วมของส่วนรวมได้มากขึ้นเรื่อยๆ




