“ตราบใดที่เรายังเป็นส่วนหนึ่งของโลกที่เด้นและอิตายรักเหลือเกิน – พวกเขาก็ยังอยู่ที่นี่” สิบตรี ชีรัน กล่าว กึ่งพูดกับตัวเอง กึ่งพูดกับฉัน พร้อมกับกลั่นกรองความรู้สึกที่อยู่เคียงข้างเธอและเพื่อนร่วมงาน สิบตรี มิกา ซาดูน นับตั้งแต่พี่ชายของพวกเขาสละชีพในการสู้รบในฉนวนกาซา ออกมาเป็นประโยคที่กินใจ พวกเธอรู้ดีว่าความสูญเสียนั้นยังห่างไกลจากการถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง และได้หลอมรวมเข้ากับวิถีชีวิตต่างๆ – ในชีวิตของพวกเธอตอนนี้ด้วย
“เมื่อถึงเวลาของฉัน – ฉันจะทำหน้าที่รับราชการให้ลุล่วงในแบบที่เด้นไม่มีโอกาสได้รับ”
“ฉันรู้สึกว่าทุกย่างก้าวที่ฉันทำและเกี่ยวข้องกับเขา – เป็นการต่อลมหายใจให้เขา” สิบตรี ชีรัน น้องสาวของร้อยเอก เด้น โพรวิซอร์ ผู้ล่วงลับ ผู้บังคับหมวดในกองพัน 52 ซึ่งพลชีพเมื่อวันที่ 18 พฤศจิกายน 2023 ระหว่างการปฏิบัติการภาคพื้นดินในฉนวนกาซา กล่าวเปิดใจ ประมาณหนึ่งปีหลังจากที่เขาเสียชีวิต เธอตัดสินใจสมัครเข้ารับราชการในเหล่าทัพที่เขารักเหลือเกิน และมาเป็นครูฝึกยานเกราะ แต่เพื่อให้เข้าใจว่าทำไมเธอถึงมาลงเอย ณ จุดนี้ได้ เราต้องย้อนกลับไปสักเล็กน้อย
ชีรัน น้องสาวของเด้น ผู้ล่วงลับ ในฐานะส่วนหนึ่งของบทบาทครูฝึกยานเกราะ
“เรื่องราวของเด้นกับยานเกราะเริ่มต้นขึ้นจากการที่เขาไม่ได้มีโปรไฟล์สูงพอสำหรับการรับราชการรบ” เธอย้อนความ “และถึงกระนั้น หากคุณได้เห็นเขา คุณก็จะเข้าใจว่ามันไม่เข้ากันเลย – เขาเป็นผู้ชายที่แข็งแรง ฝึกฝนร่างกาย และเหนือสิ่งอื่นใดคือคนที่มีความมุ่งมั่นอย่างบ้าคลั่ง” จึงไม่ใช่เรื่องน่าประหลาดใจเมื่อเขาเลือกที่จะอุทธรณ์ ผ่านคณะกรรมการ และในที่สุดก็ได้เข้าสู่กองพล 401
ที่นั่นเขาผ่านการฝึกขั้นพื้นฐาน การฝึกขั้นสูง หลักสูตรนายทหาร การบังคับบัญชาทหารใหม่ หลักสูตรนายสิบ และสุดท้ายคือบทบาทที่เขารอคอย – ผู้บังคับหมวดในกองพันปฏิบัติการ “ชีวิตของเขาถูกวางแผนไว้ในระดับนาที เขารู้แล้วว่ากำลังจะไปเรียนหลักสูตรผู้บังคับกองร้อย จากนั้นไปเรียนต่อมหาวิทยาลัยในนิวยอร์ก กลับมา เป็นผู้บังคับกองพัน ผู้บังคับการกองพล และในมุมมองของเขา – ไปจนถึงตำแหน่งเสนาธิการทหารบก เขารักกองทัพยิ่งกว่าสิ่งอื่นใด และเชื่อมั่นอย่างมากในการลงมือทำและความหมาย”
เด้น ผู้ล่วงลับ และชีรันในวัยเด็ก
เมื่อสงครามปะทุขึ้นในวันที่ 7 ตุลาคม เด้นกำลังฝึกซ้อมรบอยู่ที่ภาคเหนือ “ตอนแรกเรามั่นใจว่าเขาจะอยู่ที่นั่น” เธอนึกย้อน “แต่สองชั่วโมงต่อมาเราก็ได้รับโทรศัพท์จากเขา: ‘ผู้บังคับกองร้อยกับผมกำลังนั่งเฮลิคอปเตอร์ลงไปด้วยกันเพื่อสู้รบในเขตปริมณฑลฉนวนกาซา – เดี๋ยวผมจะอัปเดตนะ'” ภายในเวลาสองวัน กองพันก็ออกปฏิบัติการภาคพื้นดินแล้ว
ในฐานะผู้บังคับรถถังที่นำทัพกองพัน 52 เด้นทำการสู้รบเป็นเวลา 23 วัน จนกระทั่งลมหายใจเฮือกสุดท้าย ในวันที่ 18 พฤศจิกายน 2023 ขณะนำทหารของเขาบุกเข้าสู่จาบาเลีย เขาถูกโจมตีด้วยขีปนาวุธต่อสู้รถถังและเสียชีวิต “เช่นเดียวกับในยามมีชีวิต ในยามเสียชีวิตเขาก็อยู่แถวหน้าเช่นกัน – เป็นผู้บังคับบัญชาด้วยความกล้าหาญและความเด็ดเดี่ยวที่เป็นตัวตนของเขา” เธอกล่าวด้วยความภาคภูมิใจ
เด้นรู้วิธีเรียกร้องโดยไม่ต้องขอโทษ แต่ก็รู้วิธีที่จะอยู่เคียงข้างผู้คนด้วยเช่นกัน “เราได้ยินเรื่องนี้บ่อยมากจากทหารของเขาหลังจากที่เขาเสียชีวิต – ว่าเขาเป็นคนเข้มงวดและมุ่งเน้นภารกิจ แต่ก็ให้การสนับสนุน มีความเป็นมนุษย์ และมีความใส่ใจ เขามีความผสมผสานระหว่างความมั่นคงและความสามารถในการนำพาผู้อื่นตามไปด้วย”
ต่อมา เรื่องราวที่พวกเขาไม่เคยรู้ก็เริ่มปรากฏขึ้น “ระหว่างช่วงไว้ทุกข์ชิวา ทหารคนหนึ่งเล่าให้เราฟังว่า ระหว่างการปฏิบัติการ เมื่อพวกเขานั่งอยู่บนชายหาดในกาซา เด้นบอกเขาว่าเขารู้สึกเหมือนจะไม่กลับมา” เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “เขารู้สึก และเมื่อมองย้อนกลับไป อาจกล่าวได้ว่าเขาอาจจะรู้ด้วยซ้ำว่าแผนการของเขา: การศึกษา กองทัพ ทุกสิ่งที่ควรจะเกิดขึ้นหลังจากนั้น – จะไม่เกิดขึ้นอีกแล้ว นี่คือเรื่องราวที่ฉันทำใจยอมรับได้ยากจนถึงทุกวันนี้”
“มีผู้คนจำนวนมากเข้ามาหาและถามว่าฉันเป็นน้องสาวของโพรวิซอร์ใช่ไหม”
และแม้ความสำคัญยิ่งของการเรียนรู้วิชาชีพนี้ ช่วงเวลาที่มีความหมายที่สุดสำหรับเธอกลับเป็นช่วงเวลาระหว่างนั้น เมื่อแนวคิดที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นส่วนหนึ่งในโลกของพี่ชายเธอเท่านั้น – ได้กลายมาเป็นของเธอด้วย “เด้นจะกลับบ้านพร้อมกับมือที่เปื้อนคราบสีดำเสมอ และฉันก็ไม่เข้าใจว่ามาจากไหน” เธอนึกย้อน “ฉันเคยต่อว่าเขา จู่ๆ ตอนนี้มันก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของฉันด้วย – และสมองของฉันก็พานึกถึงมื้อค่ำวันศุกร์กับเขาทันที”
แม้กระทั่งทุกวันนี้ ในกิจวัตรประจำวันฐานทัพ เด้นก็ยังคงอยู่เสมอ “มีผู้คนจำนวนมากเข้ามาหาและถามว่าฉันเป็นน้องสาวของโพรวิซอร์ใช่ไหม” เธอกล่าว “ลำคอตีบตันและท้องไส้ปั่นป่วนเล็กน้อย แต่ฉันตอบด้วยความภาคภูมิใจว่าใช่ มันน่าทึ่งมากที่ได้ยินผู้คนพูดถึงเขา และจำนวนผู้คนที่เขาได้เข้าไป “พวกเขากำลังพูดภาษาของพลรถถัง – และฉันเข้าใจ มันทำให้ฉันรู้สึกใกล้ชิดกับเขามากขึ้น”
เช่นเดียวกับเพื่อนของเธอ มิกา น้องสาวของสิบตรีอาวุโส อิตาย ซาดูน ผู้ล่วงลับ ผู้บังคับรถถังในกองพัน 52 ที่เสียชีวิตในฉนวนกาซาเมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน 2023 ได้เลือกที่จะก้าวเข้าสู่สถานที่ที่เธอหวาดกลัวที่สุดเช่นกัน
“อิตายกับฉันเกิดห่างกัน 3 ปี เราสนิทกันและผูกพันกันในแบบที่อธิบายได้ยาก” เธอกล่าว เท่าที่เธอจำความได้ เป็นที่ชัดเจนสำหรับเธอว่าอิตายคงจะไปทำงานในสาขาที่ห่างไกลจากรถถังสุดกู่ – การบิน “ทุกคนที่รู้จักเขารู้ว่าเขามีความชื่นชอบเครื่องบินอย่างผิดปกติ เขาวางแผนที่จะศึกษาและเชี่ยวชาญในโลกนี้แล้ว”
อิตาย ผู้ล่วงลับ และมิกา
เมื่อในที่สุดเขามาลงเอยที่เหล่าทหารยานเกราะและกองพล 401 นั่นคือความประหลาดใจสำหรับคนรอบข้าง และสำหรับตัวเขาเองด้วยเล็กน้อย แต่ความสงสัยและลังเลก็ถูกแทนที่อย่างรวดเร็ว “ฉันจำได้ว่าเขากลับมาจากฐานทัพและเล่าด้วยความตื่นเต้นว่า: ‘ใครจะรู้ว่ารถถังจะทำเรื่องแบบนี้ได้’ กองทัพยังคงไกลตัวฉัน บทสนทนานั้นจึงฟังดูเหมือนภาษาต่างดาว สำหรับฉันในตอนนี้ เมื่อมองย้อนกลับไป ฉันเข้าใจอย่างถ่องแท้ว่าเขากำลังพูดถึงอะไรและเขามีชีวิตอยู่กับมันมากแค่ไหน”
ต่อมา เขาตัดสินใจเป็นผู้บังคับรถถัง “อิตายก็เป็นแบบนั้น ทันทีที่มีอะไรมาสนใจเขา – พอละ เขาจะทุ่มเทสุดตัวโดยไม่หยุดพัก” เขาเผชิญหน้ากับวันที่ 7 ตุลาคมในช่วงใกล้ปลดประจำการ สัปดาห์ก่อนปลดประจำการ เขาเคลื่อนพลเข้าสู่ใจกลางฉนวนกาซา และต่อสู้เป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์จนถึงวินาทีสุดท้าย – การปะทะกันในวันที่ 2 พฤศจิกายน ซึ่งเขาถูกยิงเข้าที่หน้าอกและเสียชีวิตในการสู้รบ
ช่วงเวลาที่มิกาพบว่าพี่ชายของเธอจากไปแล้ว เธอจะไม่มีวันลืม “ฉันอยู่ในปีแห่งการบริการพลเมืองในมิตสเปรามอน” เธอย้อนความ “เพิ่งกลับบ้านหลังจากที่เราประจำการสองสัปดาห์ ตอน 23:30 น. ฉันได้ยินเสียงเคาะเบาๆ ที่ประตู และพูดตามตรง ฉันไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก”
“ตอนแรกฉันคิดว่าอาจจะเป็นความผิดพลาดของเพื่อนบ้านสักคน” เธอกล่าวต่อ “เมื่อเสียงเคาะดังขึ้นเป็นครั้งที่สอง ฉันก็เข้าใจ ฉันจำเสียงฝีเท้าของแม่ที่เดินไปที่ประตูได้ และตัวฉันที่เดินออกจากห้องแล้วเห็นเธอกำลังร้องไห้ โดยมีนายทหารยืนอยู่ด้านหลัง”
ช่วงเวลาต่อมาค่อนข้างเลือนราง จนกระทั่งถึงช่วงไว้ทุกข์ชิวา ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่ยากลำบาก – แต่ก็สร้างความเข้มแข็งด้วยเช่นกัน “คุณรายล้อมไปด้วยผู้คนพูดถึงเขา ถามว่าเขาเป็นใคร สนใจในตัวเขา และในทางใดทางหนึ่ง มันเป็นการต่อลมหายใจให้เขาและทำให้เขายังคงอยู่ ส่วนที่ซับซ้อนมาถึงเมื่อช่วงเวลาไว้ทุกข์ ‘อย่างเป็นทางการ’ สิ้นสุดลง และความเงียบงันก็โถมเข้าใส่เรา”
ตรงกันข้ามกับเพื่อนร่วมงานของเธอในหน้าที่และความโศกเศร้า เมื่อใกล้ถึงเวลาเกณฑ์ทหาร เธอไม่ได้คิดเลยว่านี่คือทิศทางที่เธอต้องการจะไป “นายทหารฝ่ายกำลังพลสูญเสียถามฉันว่า: ‘สนใจเป็นครูฝึกยานเกราะไหม’ และฉันกลัวมาก – อย่างไรก็ตาม ผ่านไปเพียงหนึ่งปีนับตั้งแต่อิตายเสียชีวิต และมันคือเหล่าทัพเดิม ฐานทัพเดิม สถานที่เดิมๆ ที่เขารักเหลือเกิน ตัวกระตุ้นเดิมๆ มันดูใกล้ชิดเกินไป”
แม้จะมีความลังเล แต่ในที่สุดเธอก็ตัดสินใจไปที่นั่น และผ่านการฝึกขั้นพื้นฐานและการฝึกอบรมที่ทุกรายละเอียดเตือนให้เธอนึกถึงอิตาย “จู่ๆ สิ่งที่เขาเคยพูดถึงตอนมื้อเที่ยงแล้วฉันไม่ได้สนใจ – ก็กลับมาหาฉัน” การได้พบกับเพื่อนๆ จากกองร้อยและกองพันก็มีความหมายใหม่เช่นกัน “พวกเขาพูดภาษาทหาร ภาษาของพลรถถัง – และฉันเข้าใจ มันทำให้ฉันรู้สึกใกล้ชิดกับเขามากขึ้นกว่าเดิม”
“บ้ามากที่จะพูด” เธอบอกเล่า “แต่ความสัมพันธ์ของเรากลับลึกซึ้งยิ่งขึ้นหลังจากที่เขาเสียชีวิต” ไม่น้อยครั้งที่ทหารเข้ามาหาเธอที่ฐานทัพเพียงเพราะจำนามสกุลได้ “พวกเขาถามฉันว่า: ‘เธอคือน้องสาวของซาดูนใช่ไหม เราไม่เคยรู้จักเขาเป็นการส่วนตัว แค่มีคนเล่าเรื่องของเขาให้ฟัง’ มันน่าทึ่งมากสำหรับฉัน” ในแง่การทำงาน เธอยังพยายามเดินตามรอยเท้าของเขา เรียนรู้ทุกรายละเอียดเล็กน้อยและมีความแม่นยำเช่นเดียวกับที่เขาเคยเป็น
“จู่ๆ สิ่งที่เขาเคยพูดถึงตอนมื้อเที่ยงแล้วฉันไม่ได้สนใจ – ก็กลับมาหาฉัน”
วันรำลึกปีที่ 3 ที่ไม่มีพวกเขา
เรากำลังพูดคุยกันก่อนวันรำลึกปีที่ 3 ที่ไม่มีเด้นและอิตาย – ซึ่งเป็นอีกหนึ่งหมุดหมายของการขาดหายไปอย่างสุดซึ้ง และเป็นเครื่องเตือนใจอันเจ็บปวดถึงชีวิตที่เหมือนถูกแบ่งออกเป็น “ก่อนและหลัง”
“จริงอยู่ มีวันรำลึกแห่งชาติสำหรับพวกเราทุกคน” ชีรันกล่าวอย่างตรงไปตรงมา “แต่ช่วงเวลาแห่งการรำลึกส่วนตัวของเราล่ะ เมื่อฉันนึกถึงสิ่งที่เขารัก เมื่อฉันได้ยินประโยคที่เขาชอบพูด เมื่อฉันเห็นพลรถถังที่มีมือเปื้อนคราบจาระบี ทุกๆ ช่วงเวลาเช่นนั้นคือเครื่องเตือนใจถึงเด้น”
“ตราบใดที่เรายังเป็นส่วนหนึ่งของโลกที่เด้นและอิตายรักเหลือเกิน – พวกเขาก็ยังอยู่ที่นี่”
สำหรับมิกาเช่นกัน การขาดหายไปของอิตายยังคงอยู่เสมอ แน่นอน แม้ในยามที่ไม่คาดคิด “ฉันมักจะบอกเสมอว่าวันรำลึกมีไว้สำหรับผู้ที่ไม่ได้สูญเสีย” เธอกล่าวด้วยรอยยิ้มเศร้าๆ “ท้ายที่สุดแล้วฉันอยู่ที่นี่เสมอ – รัก จดจำ และมีชีวิตอยู่กับเขา บางครั้งมันคือเพลง บางครั้งคือวิดีโอติ๊กต็อกที่มีเพียงเขาเท่านั้นที่จะหัวเราะกับมัน และตอนนี้ฉันไม่มีใครให้ส่งไปให้อีกแล้ว ช่องว่างที่เกิดขึ้นซึ่งเป็นของฉันและเขาเพียงลำพัง”
และท่ามกลางความเจ็บปวด สิ่งหนึ่งที่ยังคงดำเนินต่อไปและให้ความเข้มแข็งแก่พวกเธอทั้งคู่คือ การรู้ว่าตราบใดที่มีการพูดถึง ระลึกถึง และนำบางสิ่งจากพวกเขาไปสานต่อ – พวกเขาก็จะยังคงอยู่ที่นี่
