ก่อนที่เธอจะออกเดินทางสำหรับ การเดินมาราธอนหมวกเบเรต์ ของหลักสูตรผู้ฝึกสอนการกระโดดร่ม ฉันได้พูดคุยกับเอมิต ในแวบแรก เธอดูเหมือนเพื่อนๆ ทุกคนของเธอ ทั้งตื่นเต้น รอคอยที่จะเริ่มต้น และจากนั้นจะได้มี ‘สีแดง’ บนไหล่ของเธอในที่สุด แต่หมวกเบเรต์ที่เธอจะได้รับนั้นผ่านการใช้งานมาอย่างดีแล้ว และแบกรับระยะเวลาการรับราชการที่ยากจะบรรยายเป็นคำพูด

“นี่คือหมวกเบเรต์ของพี่ชายฉัน จ่าสิบเอก เลียฟ อาลูช ผู้ล่วงลับ ซึ่งเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของฉันและอยู่กับฉันเสมอ แม้ว่าจะไม่ได้อยู่ด้วยกันทางร่างกายก็ตาม” เอมิตเริ่มต้น หมวกเบเรต์ ‘สีแดง’ รอเธออยู่เป็นเวลา 2 ปีในกล่องใส่อุปกรณ์ส่วนตัวสีฟ้าของเขา และจะถูกนำออกมาเป็นพิเศษในตอนท้ายของการเดินมาราธอน เมื่อพ่อแม่ของพวกเขาเดินไปข้างหน้า เพื่อวางมันบนศีรษะของเธอ

เพียงแค่ได้เห็นประกายในดวงตาของเธอเมื่อเธอพูดถึงเลียฟ ก็เพียงพอที่จะเข้าใจว่าพวกเขาสนิทกันแค่ไหน “เรามีอายุห่างกันเกือบ 5 ปี แต่นั่นไม่เคยเป็นปัญหาเลย” เธอนึกย้อนด้วยรอยยิ้ม “ตอนที่เรายังเด็ก ห้องของเราอยู่ติดกัน กั้นด้วยผนังยิปซัมเท่านั้น ดังนั้น เพื่อที่จะคุยกัน เราจึงสร้างภาษาพิเศษของเราเอง เคาะหนึ่งครั้งหมายถึง ‘เป็นไงบ้าง?’ สองครั้งหมายถึง ‘สบายดี’ และสามครั้งหมายถึง ‘ทำอะไรอยู่?'”

หลายปีผ่านไป การเคาะผนังถูกแทนที่ด้วยข้อความ การโทรศัพท์ประจำ และการออกไปด้วยกัน แม้กระทั่งตอนที่เขาเกณฑ์ทหารเพื่อรับราชการอย่างเข้มข้นมากในทีม 100 ชั้นยอดของหน่วยดุฟเดวาน “เขาใช้ชีวิตในโลกที่ยุ่งที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้” เธอกล่าว “และถึงกระนั้น เขาก็มีกฎเหล็กเมื่อเขากลับบ้าน: วันศุกร์ตอนเย็นคือเวลาของครอบครัว และเช้าวันเสาร์คือเวลาของพี่น้อง ซึ่งเป็นของเราเท่านั้น”

เอมิตและเลียฟในวัยเด็ก

เลียฟทำให้เรื่องราว หน่วย และบรรยากาศจากการรับราชการของเขาเป็นส่วนหนึ่งของบ้าน ซึ่งเป็นสิ่งที่ส่งผลกระทบต่อน้องสาวของเขาด้วย ผู้ซึ่งในตอนแรกมีความฝันที่จะเกณฑ์ทหารเข้าหน่วยโอเกตส์ “มันเป็นโลกที่ฉันสนใจมาโดยตลอด และเลียฟก็รู้เรื่องนั้น” เธอบรรยายด้วยความเศร้า “เราตกลงกันแล้วว่าเราจะฝึกด้วยกัน ว่าเขาจะช่วยฉันเตรียมตัวสำหรับการคัดเลือก”

แต่เขาไม่ได้ทำตามสัญญานั้น ในวันที่ 7 ตุลาคม เลียฟถูกเรียกตัวจากทางใต้ เช่นเดียวกับพ่อของเขา ครอบครัวเข้าสู่สถานะรอคอย: “ฉันคอยส่งข้อความหาเขา เห็นเครื่องหมายถูกเพียงอันเดียว และตื่นตระหนก ฉันเปิดเสียงบันทึกเก่าของเขาที่บอกฉันว่า ‘เอมิต ทุกอย่างเรียบร้อยดี จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับฉัน’ ฉันบอกตัวเองว่านี่คือเลียฟ และเขาแข็งแกร่งที่สุดเท่าที่จะมีได้”

ความแน่นอนนั้นพังทลายลงในวันที่ 17 ธันวาคม 2023 “ในวันนั้น ประมาณ 1 ทุ่ม แม่ของฉันอยู่ระหว่างการปฏิบัติหน้าที่เป็นนายทหารดูแลผู้บาดเจ็บสำรอง และฉันอยู่ชั้นบนกำลังคุยโทรศัพท์กับเพื่อน” เธอย้อนเล่า “ฉันลงไปช่วยเธอเรื่องคอมพิวเตอร์ และฉันไม่รู้ว่าทำไม อยู่ๆ คำถามก็ผุดขึ้นมาในหัว: ‘ถ้าฉันต้องการเกณฑ์ทหารในบทบาทการรบ พวกคุณไม่ต้องเซ็นชื่อให้ฉันใช่ไหม?’ แม่ตอบว่าไม่มีเหตุผลที่ต้องเซ็น และนั่นก็จบลง”

อีกไม่กี่นาทีต่อมา มีเสียงเคาะที่ประตูหน้า ในบ้านของพวกเขา เกือบไม่มีใครเข้าทางนั้น ทุกคนรู้ว่าต้องมาทางเข้าด้านหลัง “ฉันเดินไปที่ประตู มองผ่านตาแมว และเห็นทหาร ความคิดแล่นเข้ามาในหัวทันทีว่า ‘ไม่ ไม่ ไม่’ เด็กทุกคนในรัฐอิสราเอลรู้ว่านั่นหมายถึงอะไร ฉันมองแม่และบอกเธอว่าเลียฟเสียชีวิตแล้ว”

นาทีต่อมากลายเป็นส่วนผสมที่เป็นไปไม่ได้ของการปฏิเสธและการทำหน้าที่ “แม่ล้มลงกับพื้น เริ่มร้องไห้ และพยายามไล่พวกเขาออกจากบ้าน ฉันอยู่ในอาการช็อก ฉันถามพวกเขาว่า ‘เอ่อ พวกคุณต้องการอะไรไหม?’ และเดินไปที่ตู้เย็นเพื่อเสนอเครื่องดื่มให้พวกเขา สมองของฉันปฏิเสธที่จะเข้าใจ”

เลียฟ ผู้ล่วงลับ เสียชีวิตระหว่างการโจมตีโดยหน่วยดุฟเดวานในใจกลางเมืองขานยูนิส ในการสู้รบดังกล่าว จ่าสิบเอก (สำรอง) อีทาน นาเอห์ ผู้ล่วงลับ นักรบในหน่วย และจ่าสิบเอก (สำรอง) ทาล ฟิลิบา ผู้ล่วงลับ นักรบในหน่วยยาฮาลอม ก็เสียชีวิตเคียงข้างเขาเช่นกัน แต่ในขณะที่ได้รับข่าว รายละเอียดทางปฏิบัติการไม่ได้สำคัญจริงๆ เลย ในคราวเดียว โลกของเธอ ซึ่งจนถึงตอนนั้นรวมถึงการเรียน การคัดเลือก และความฝันในการรับราชการ ถูกฉีกออกเป็นสองทิศทางตรงกันข้าม: “ในด้านหนึ่ง ฉันกลายเป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่พยายามปฏิเสธปัญหาทั้งหมด และในอีกด้านหนึ่ง ฉันแก่ขึ้น 30 ปี”

“คืนนั้น ก่อนงานศพ ครอบครัวได้รับอนุญาตให้บอกลาเลียฟ และฉันต้องการอยู่กับเขาตามลำพัง” เธอกล่าว “ฉันเข้าไปเหมือนทุกครั้งที่ฉันปลุกเขาแต่เช้าเพราะฉันต้องไปโรงเรียนและอยากบอกลาเขานอนอ้าปากด้วยท่าทางตลกๆราวกับว่าเขากำลังนอนหลับอยู่และฉันมั่นใจว่าเขาจะตื่นขึ้นมาในไม่ช้าฉันบอกเขาว่า’เลียฟตื่นสิ’และเขาไม่ตื่น”

“ในท้ายที่สุด เราเหลือพ่อแม่สองคนที่โลกพังทลายลง และพี่น้องหนึ่งคนที่พยายามทำความเข้าใจว่าเธอควรจะไปต่ออย่างไร” เธอกยายามหาคำพูดสำหรับความรู้สึกของเธอ “ตอนแรกฉันโกรธมาก ทั้งพระเจ้า กองทัพ พ่อแม่ของฉัน ที่เลี้ยงดูเราให้พุ่งเข้าใส่หัวชนฝาเสมอ พวกเขายอมให้เขาบุกเข้าไปในฉนวนกาซา อยู่ในทีม 100 แนวหน้าสุดได้อย่างไร? ฉัน เอมิต จะประคับประคองครอบครัวตอนนี้ด้วยตัวคนเดียวได้อย่างไร?”

การบอกลานั้น แม้จะไม่อาจเข้าใจได้ แต่มันก็กลายเป็นหลักยึดที่สำคัญสำหรับเธอเช่นกัน “ฉันบอกกับเลียฟว่า ‘ทุกอย่างเรียบร้อยดี ฉันจะดูแลพ่อกับแม่เอง พี่พักผ่อนเถอะ พี่ทำมาพอแล้ว มากเกินพอแล้ว ฉันจะจัดการเอง ฉันรักพี่นะ’ มันช่วยชีวิตฉันไว้ที่ได้เห็นเขา ได้เห็นว่าใบหน้าที่หล่อเหลาของเขายังคงอยู่ มีความปลอบโยนอย่างมากในเรื่องนั้น”

หลังการไว้ทุกข์ชิวาและการไว้ทุกข์ครบรอบสามสิบวัน เอมิตต้องตัดสินใจว่าจะไปทางไหนต่อ เธอเข้าใจความลังเลของพ่อแม่ที่ไม่รีบเร่งสนับสนุนให้เธอเลือกบทบาทการรบ แต่เธอไม่เต็มใจที่จะละทิ้งบทบาทที่มีความสำคัญมากสำหรับพี่ชายของเธอ และเธอก็มาถึงบทบาทการรบที่เธอทำได้มากที่สุด นั่นคือ ผู้ฝึกสอนการกระโดดร่ม

สำหรับครอบครัวอาลูชทั้งหมด การสวมเครื่องแบบครั้งแรกของเอมิตเกือบจะเป็นเรื่องที่ทนไม่ไหว “ฉันมองกระจกไม่ได้” เธอยอมรับ “ตั้งแต่วันที่เลียฟเสียชีวิต ฉันจำได้ว่าเครื่องแบบเป็นสิ่งที่ยาก เป็นสัญญาณของความหายนะ และจากนั้นพวกมันก็กลายเป็นสิ่งที่ดี เป็นเกียรติ”

ความบังเอิญที่น่าสะเทือนใจคือ เดือนที่เธอเกณฑ์ทหารก็เป็นเดือนเกิดและวันครบรอบการเสียชีวิตของเลียฟ ผู้ล่วงลับเช่นกัน ซึ่งเขาเสียชีวิตสิบวันก่อนวันเกิดอายุครบ 22 ปี แต่สำหรับครอบครัวอาลูช วันเหล่านี้ไม่ใช่พิธีที่เศร้าโศก แทนที่จะเศร้าโศกกับชีวิตที่สิ้นสุดลง พวกเขากลับเลือกที่จะปิติยินดีกับสิ่งที่ลูกชายและพี่ชายของพวกเขาได้มีโอกาสสัมผัส

การฝึกขั้นพื้นฐานของเอมิตที่ฐานฝึกร่มชูชีพเน้นย้ำสิ่งเหล่านี้ได้เป็นอย่างดี เธอพบว่าตัวเองเดินตามเส้นทางเดียวกัน รับประทานอาหารในห้องอาหารเดียวกันกับที่เลียฟเคยทานเมื่อ 5 ปีที่แล้ว และเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว เธอสำเร็จขั้นตอนสำคัญในหลักสูตร ไปถึงจุดเปลี่ยนที่พวกเขาหวังไว้ล่วงหน้านานแล้ว เมื่อพวกเขานั่งบนพื้นห้องของเลียฟ รอบกล่องสีฟ้าเพื่อพยายามค้นหาสิ่งของชิ้นสุดท้ายที่จะเชื่อมโยงพวกเขากับเขา

“ตั้งแต่วินาทีที่เราเปิดกล่องสีฟ้าและเห็นเครื่องแบบที่เหลืออยู่ มันชัดเจนสำหรับเราว่าหมวกเบเรต์สีแดงจะเป็นของฉัน” เอมิตกล่าว “ฉันไม่ได้แตะต้องมัน แต่ฉันรอและเก็บมันไว้สำหรับช่วงเวลานี้”

ตอนนี้ ระยะทางกลายเป็นความใกล้ชิด และการเดินมาราธอนหมวกเบเรต์ที่อุทิศให้กับความทรงจำของพี่ชายของเธอกำลังจะเริ่มต้นขึ้น เคียงข้างพ่อแม่ที่ตื่นเต้น ยังมีผู้ที่โดยสภาพการณ์ได้กลายเป็นครอบครัวที่สองมานานแล้ว “เพื่อนๆ จากที่บ้านและจากกองทัพมาที่นี่” มัลลี ผู้เป็นแม่กล่าว “ตั้งแต่เลียฟเสียชีวิต คนเหล่านี้อยู่เคียงข้างเราในทุกเหตุการณ์ ทั้งเศร้าและมีความสุข ทั้งใหญ่และเล็ก”

“ฉันรู้ว่าถ้าเขาอยู่ที่นี่ ท่ามกลางพวกเราทุกคน เขาคงจะกระโดดด้วยความตื่นเต้น” เธอกล่าวเสริม และขอให้จดจำเลียฟ ผู้ล่วงลับ ตามตัวตนที่เขาเป็น ไม่ใช่เพราะการเสียชีวิตของเขา “ทุกคนบอกว่าเขาเป็นฮีโร่ และฉันเห็นด้วย เป็นฮีโร่เพราะทางเลือกของเขาและเพราะพี่ชายที่เขาเป็น แต่ไม่ว่าในโลกไหน ฉันก็ยังคงอยากได้ลูกชายที่ยังมีชีวิตอยู่ซึ่งฉันสามารถกอดและจูบได้”

“เขาอาจจะไม่ได้อยู่ที่นี่เพื่อมอบมันให้ฉัน แต่ฉันรู้สึกถึงเขาในทุกๆ กิโลเมตรของการเดินทาง” เอมิตกล่าวอย่างภาคภูมิใจ “ตั้งแต่วันที่เขาเสียชีวิต ฉันพกประโยคที่เขาเขียนไว้ลวกๆ ในสมุดบันทึกเล่มหนึ่งติดตัวเสมอ: ‘นักรบยืนหยัดตรง แม้ว่าเขาจะไม่สามารถยืนได้อีกต่อไปแล้วก็ตาม’ และจริงๆ แล้ว เมื่อฉันรู้สึกว่าทุกอย่างมันเกินกว่าที่ฉันจะรับไหวและฉันกำลังจะพังทลาย เลียฟก็ดึงฉันให้ลุกขึ้น และฉันรู้ว่าสิ่งนี้ใช้ได้กับเวลาที่เหลืออยู่ในหลักสูตรของฉันจนถึงที่สุด”