ประธานาธิบดีแห่งรัฐ นายยิตซาก เฮอร์ซ็อก และภริยา ครอบครัวผู้สูญเสีย และแขกผู้มีเกียรติทุกท่าน
ข้าพเจ้าได้วางฝ่ามือทั้งสองข้างลงบนหินสองก้อนที่ใหญ่ที่สุดของกำแพงตะวันตก ในวินาทีนั้น ข้าพเจ้ารู้สึกได้ถึงพลังอันยิ่งใหญ่แห่งความสัมผัสได้จริง หินเหล่านี้เป็นยิ่งกว่าก้อนหิน: พวกมันคือหลักฐานอันมีชีวิตเกี่ยวกับสิ่งที่เคยมีอยู่ พวกมันยึดมั่นความความหวังในสิ่งที่จะมีต่อไป
นี่คือสิ่งที่นักประวัติศาสตร์ชาวเยรูซาเล็ม โยเซฟ คลูซเนอร์ ได้เขียนไว้เกี่ยวกับสถานที่แห่งนี้ ซึ่งเรายืนอยู่ ณ ที่นี้ เป็นเวลาหลายพันปีในประวัติศาสตร์ของประชาชาติยิว หินเหล่านี้ได้เป็นพยานถึงความกล้าหาญของเหล่านักรบ ทุกๆ ปี เมื่อได้ยินเสียงไซเรนดังขึ้นตามเมืองต่างๆ ของอิสราเอล หินเหล่านี้จะสะท้อนความทรงจำถึงผู้ที่ล่วงลับ ที่เชิงกำแพงเหล่านี้ เราสัมผัสได้ว่าเราเป็นเพียงบทหนึ่งในเรื่องราวอันเก่าแก่ เป็นห่วงโซ่ที่มีชีวิตในสายธารแห่งรุ่นต่อรุ่น
เรื่องราวที่เริ่มต้นด้วยย่างก้าวของอับราฮัมบรรพบุรุษของเรา ผู้ตอบรับคำบัญชา ‘เลค เลชา’ (จงไปเสีย) และออกเดินทางเพื่อปูทางให้แก่คนรุ่นหลังที่จะเดินตามคำสัญญา ‘เราจะมอบแผ่นดินนี้ให้กับเชื้อสายของเจ้า’ – คำสัญญาที่ถักทอสายสัมพันธ์อันไม่มีวันขาดสะบั้นระหว่างผู้คนกับแผ่นดินของตน
เพื่อความถูกต้องชอบธรรมของเส้นทางนี้และเพื่อสิทธิในการหยั่งรากลึก ณ ที่นี้ เราได้ต่อสู้มาในทุกๆ รุ่น เพื่อการบรรลุวิสัยทัศน์และการรับประกันความสงบสุขของประชาชนแห่งอิสราเอลในดินแดนของตน เรายังคงเดินหน้าต่อสู้แม้ในยามนี้
เมื่อกษัตริย์ดาวิดทรงตัดสินใจพิชิตกรุงเยรูซาเล็ม เมืองที่มอบให้กับทุกตระกูลแห่งอิสราเอล พระองค์เสด็จขึ้นพร้อมกับกองทัพและพิชิตเมืองผ่านทางอุโมงค์ส่งน้ำที่นำไปสู่ตัวเมือง หลายร้อยปีต่อมา ยูดาห์ผู้พิทักษ์ (ยูดาห์มัคคาบี) “ชายผู้มีเล่ห์กล นักรบและผู้ทรงพลังนับแต่วัยเยาว์ เช่นเดียวกับลูกสิงโตที่จะคำรามหาเหยื่อ” จะนำพานักรบของตนขึ้นไปตามทางลาดของเบธโฮรอนและผ่านหุบเขาอยาลอน
สองพันปีต่อมา สิบตรี โยรัม เอลิชาอิฟ บุตรแห่งคิบุตซ์เบธโอรอน จะขึ้นไปตามคูน้ำเพื่อยึดครองเนินเขาอะมูนิชั่น โดยมีหมวดทหารที่เขาบัญชาการอยู่เบื้องหลัง เหล่านักรบของเขาเล่าขานถึงวิธีที่พวกเขาพยายามขอร้องครั้งแล้วครั้งเล่าเพื่อให้เขาหยุดพัก นำทัพแทนเขาแม้เพียงชั่วขณะ แต่เขาก็ยังคงยืนกรานที่จะเดินหน้าต่อไป โดยขว้างระเบิดมืออย่างไม่หยุดหย่อน เป็นผู้นำการจู่โจม จากที่มั่นหนึ่งไปยังอีกที่มั่นหนึ่ง จนกระทั่งเขาเสียชีวิต ณ เบื้องหน้าในฐานะ “ผู้นำที่ผู้คนสามารถเดินตามได้โดยหลับตา” เหล่านักรบของเขาเล่าขานเกี่ยวกับเขา
เวลากว่าห้าสิบปีจะผ่านพ้นไป ในเช้าวันซิมชาตโตราห์ ปี 5784 ทีมทหารกลุ่มหนึ่งจะยืนอยู่ท่ามกลางขุมนรก เผชิญหน้ากับกลุ่มผู้ก่อการร้ายหลายร้อยคนที่ทะลักผ่านรั้วชายแดนกาซา ร้อยเอกแดเนียล เปเรตซ์ ผู้บัญชาการรถถัง ไม่ได้รอคำสั่ง เขาและลูกทีมของเขา อิตาย เชน, โตเมอร์ ลีโบวิทช์ และมาตาน แองเกอร์สต์ ออกรบในทันที โดยเข้าใจเป็นอย่างดีว่าพวกเขาคือแนวป้องกันสุดท้าย ระหว่างฆาตกรกับพลเรือน รถถังของ ‘ทีมเปเรตซ์’ ต่อสู้โดยไม่หยุดพัก แดเนียล อิตาย และโตเมอร์ เสียชีวิตในการสู้รบ และมาตานกลับบ้านหลังจากถูกคุมขังโดยฮามาสเป็นเวลาสองปี เหล่านักรบของ ‘รถถังเปเรตซ์’ คือสัญลักษณ์ของคนรุ่นที่ตอบรับการเรียกตัวเข้าประจำการอย่างไม่ลังเล
นี่คือคำบัญชาที่อยู่เคียงข้างเหล่านักรบของเรานับตั้งแต่รุ่งอรุณแห่งการฟื้นฟู มันยังคงเต้นระรัวในหัวใจของเหล่านักรบชายและหญิงในปัจจุบันเช่นกัน
ข้าพเจ้าได้รับสิทธิพิเศษในการบัญชาการปฏิบัติการที่เรียกร้องให้เราต้องตัดสินใจครั้งสำคัญในทุกๆ ชั่วโมง ข้าพเจ้าดึงพลังเพื่อทำเช่นนั้นมาจากจิตวิญญาณและความกล้าหาญของเหล่านักรบและผู้บัญชาการ กองทัพที่เป็นเนื้อหนังของประชาชนกลุ่มนี้ กองทัพที่เป็นประชาชนกลุ่มนี้ ซึ่งกำลังอันแข็งแกร่งของแนวหลังคือความลับแห่งความยืดหยุ่นของกองทัพ กองทัพที่ทหารกองหนุนและครอบครัวของพวกเขาเป็นส่วนหนึ่งของจังหวะการเต้นของการสู้รบ ตลอดหลายร้อยวันที่รับราชการ ด้วยความทุ่มเทอย่างไม่มีที่สิ้นสุด พวกเขาพิสูจน์ว่าประสบการณ์ของพวกเขาคือแสนยานุภาพทางปฏิบัติการของเรา และการเสียสละของพวกเขาคือเข็มทิศแห่งการอุทิศตนของคนทั้งชาติ
ผู้ใต้บังคับบัญชาของข้าพเจ้า
ข้าพเจ้าพูดไม่ออกต่อความกล้าหาญและความมุ่งมั่นของพวกท่าน
มีทหารผ่านศึกไม่มากนักในประเทศของเราที่ได้เข้าร่วมในความขัดแย้งที่ยืดเยื้อและซับซ้อนเช่นเดียวกับที่พวกท่านกำลังนำพา เมื่อเคียงคู่ไปกับคนรุ่นผู้บัญชาการที่ต่อสู้เพื่อการสถาปนาและการสร้างชาติ ข้าพเจ้ามองดูพวกท่านด้วยความภาคภูมิใจ
บุตรชายและบุตรสาวจากเมืองและหมู่บ้าน คิบุตซ์และโมชาฟ สถานเตรียมทหารและเยชิวา จากทุกศาสนา จากทุกมุมเมืองของประเทศ พวกท่านแบกเปลหามขึ้นไปบนภูเขา เปลี่ยนแค่ไหล่ แต่ไม่เคยพักผ่อนแม้แต่วินาทีเดียว
