คณะกรรมาธิการสิทธิเด็ก ซึ่งนำโดย ส.กเนสเซต เคติ ชิตริต ได้ประชุมกันในวันนี้ (วันพุธ) เพื่ออภิปรายอย่างเผ็ดร้อนในหัวข้อการคุ้มครองและการรับประกันความเชื่อมโยงระหว่างรุ่นในข้อพิพาทครอบครัว จากรายงานของผู้ตรวจการแผ่นดินประจำปี 2024 และการประเมินของผู้เชี่ยวชาญ ระบุว่าปัจจุบันมีเด็กกว่า 30,000 คนในอิสราเอลที่ประสบปัญหาการกีดกันผู้ปกครองและความบาดหมางในครอบครัวอันเจ็บปวด ซึ่งไม่เพียงแต่ส่งผลกระทบต่อความสัมพันธ์กับพ่อแม่เท่านั้น แต่ยังนำไปสู่ความเสียหายอย่างรุนแรงต่อสายสัมพันธ์ระหว่างปู่ย่าตายายและหลานๆ ด้วย รายงานของผู้ตรวจการแผ่นดินเปิดเผยว่า โครงสร้างพื้นฐานด้านการสนับสนุนทางบำบัดมีความขาดแคลนอย่างรุนแรง โดยมีศูนย์ประสานงานเพียง 66 แห่งที่ดำเนินงานใน 257 หน่วยงานปกครองท้องถิ่นทั่วอิสราเอล ซึ่งต้องเผชิญกับความเดือดร้อนรุนแรงเป็นพิเศษในพื้นที่รอบนอก หมายความว่ามีเด็กเพียงประมาณ 4,200 คนเท่านั้นที่ได้เข้าร่วมในการประชุมคุ้มครองเหล่านี้อย่างแท้จริง ระหว่างการอภิปราย มีการเปิดเผยคำให้การส่วนตัวที่ยากลำบากจากเหยื่อของปรากฏการณ์ดังกล่าวว่า: “เด็กที่ประสบปัญหาการกีดกันผู้ปกครองจะตัดขาดครอบครัวฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งออกไปอย่างสิ้นเชิง”
ประธานคณะกรรมาธิการ ส.กเนสเซต เคติ ชิตริต เปิดการอภิปรายและเตือนถึงการขาดการดำเนินการทางกฎหมายและการบำบัด: “เด็กๆ กลายเป็นเหยื่อที่ง่ายดายในข้อพิพาทระหว่างผู้ใหญ่ จากการประมาณการในปี 2020 มีเด็กที่ถูกกีดกันมากกว่า 30,000 คนในอิสราเอล เป็นที่เข้าใจได้ว่าตัวเลขในปัจจุบันสูงกว่านี้หลายเท่า ความเสียหายไม่ได้จำกัดอยู่แค่ความสัมพันธ์ระหว่างพ่อแม่และลูกเท่านั้น แต่ยังรวมถึงความบาดหมางอันเจ็บปวดระหว่างปู่ย่าตายายและหลานๆ ซึ่งสร้าง ‘มรดกแห่งการตัดขาด’ ที่ส่งต่อผ่านรุ่นสู่รุ่น กฎหมายความสามารถทางกฎหมายและผู้พิทักษ์ให้ศาลมีอำนาจในการกำหนดการติดต่อกับปู่ย่าตายาย และมีขั้นตอนที่กำหนดให้ต้องหารือคำขออย่างเร่งด่วนภายใน 14 วัน แต่ในทางปฏิบัติ ขั้นตอนเหล่านี้ไม่ได้รับการบังคับใช้เพียงพอ ต้องดำเนิน 35การทันทีเพื่อขยายเครือข่ายศูนย์ประสานงานในพื้นที่รอบนอก ขยายเวลาทำการ บังคับใช้ขั้นตอนของศาลอย่างมีประสิทธิภาพ และแม้แต่พิจารณาอนุญาตให้หน่วยงานเอกชนจัดตั้งศูนย์ภายใต้การกำกับดูแลของรัฐ เบื้องหลังตัวเลขแต่ละตัวคือเด็กหนึ่งคน และเด็กทุกคนสมควรได้รับสิทธิในการเติบโตพร้อมกับความเชื่อมโยงระหว่างรุ่นที่มั่นคงและมีสุขภาพดี”
นักแสดง รูบี โปแรต ชูวิล ซึ่งเป็นผู้นำรณรงค์ต่อสาธารณะและสื่ออย่างกว้างขวางในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา เนื่องจากความบาดหมางที่เจ็บปวดและต่อเนื่องกับหลานสองคน ซึ่งเธออ้างว่าเกิดจากข้อพิพาทในครอบครัวที่รุนแรง ได้เข้าร่วมการอภิปรายด้วย โปแรต ชูวิล เล่าทั้งน้ำตาถึงความพินาศทางจิตใจที่เด็กและครอบครัวต้องประสบ: “เบื้องหลังการกีดกันทุกครั้งคือความขัดแย้งของผู้ใหญ่เรื่องเงินหรือการแก้แค้นที่ใช้เด็ก ความทรงจำที่ดีถูกลบเลือน และเด็กมองว่าพ่อแม่ที่ถูกกีดกันนั้นชั่วร้ายอย่างที่สุด เนื่องจากพวกเขาไม่สามารถรับมือกับสิ่งนี้ได้ พวกเขาจึงเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด และนี่คือวงจรที่เติบโตขึ้นเรื่อยๆ พ่อแม่ที่ถูกกีดกันเปรียบเสมือนคนตายที่ยังเดินได้ บ้านที่มีการกีดกันดำเนินการเหมือนลัทธิ และความเสียหายต่อเด็กที่ติดอยู่ภายในนั้นบางครั้งก็ไม่สามารถย้อนกลับได้ เด็กๆ ไม่ใช่ 54อาวุธหรือเครื่องต่อรอง และพวกเขาต้องถูกนำออกจากความขัดแย้งทั้งหมด เมื่อเด็กที่ประสบปัญหาการกีดกันผู้ปกครองวาดแผนผังครอบครัว พวกเขาจะลบและตัดขาดครอบครัวฝ่ายหนึ่งออกไปอย่างสิ้นเชิง นี่เป็นเรื่องยากมากสำหรับสภาพจิตใจของเด็ก”
ทนายความ โรมี คันบัล ประธานเขตกลางของเนติบัณฑิตยสภาอิสราเอล อธิบายสถานการณ์ว่าเป็นความล้มเหลวเชิงระบบอย่างลึกซึ้ง: “นี่คือปรากฏการณ์ที่ข้ามภาคส่วน อายุ และระดับการศึกษา มันคือภัยพิบัติระดับชาติที่ระบบกฎหมายไม่มีวิธีรับมือ เด็กเหล่านี้ถูกลักพาตัว และตัวเลขที่กล่าวถึงเป็นเพียงยอดภูเขาน้ำแข็ง เนื่องจากหลายกรณีไม่ถึงขั้นนิยามของการกีดกันเพราะพ่อแม่ที่ถูกกีดกันต้องผ่านกระบวนการที่ยากลำบากจนกระทั่งยอมแพ้ ในกระบวนการหย่าร้าง ผู้พิพากษาต้องการเครื่องมือที่กว้างขวางขึ้นเพื่อหยุดยั้งปรากฏการณ์นี้ให้ทันท่วงที เครื่องมือปัจจุบันมีจำกัด จะต้องกำหนดกรอบเวลาที่ชัดเจนให้กับผู้พิพากษาและระบบสวัสดิการ เพื่อไม่ให้กระบวนการกินเวลาหลายปีจนกระทั่งเด็กฝังรากลึกในจุดยืนของตน หากคุณพลาดหน้าต่างแห่งโอกาสในช่วงเริ่มต้นของการห่างเหิน ศูนย์ประสานงานก็จะไม่ช่วยอะไรอีกต่อไป กฎหมายในปัจจุบันพูดถึง 60 วันสำหรับกระบวนการ ซึ่งเป็นเวลาที่มากเกินไป ผู้พิพากษาควรพิจารณาคดีภายในเวลาไม่เกินหนึ่งสัปดาห์”
ส.กเนสเซต ด보ราห์ บีตอน (Dvorah Biton) ได้กล่าวถึงการขาดการดำเนินการของเจ้าหน้าที่กฎหมายและแบ่งปันว่า: “แม้แต่ผู้พิพากษาก็ยังต้องดิ้นรนกับปัญหานี้ ปัญหาเริ่มต้นจากความขัดแย้งระหว่างพ่อแม่ โดยมีเด็กๆ อยู่ตรงกลาง และจากข้อมูลพบว่า ครึ่งหนึ่งของเด็กอุปการะถูกส่งไปอยู่กับครอบครัวอุปการะเนื่องจากข้อพิพาทของผู้ปกครองเรื่องเงิน ค่าเลี้ยงดู และการแก้แค้น ผู้พิพากษาสามารถพบเด็กตั้งแต่อายุ 6 ขวบและพูดคุยกับพวกเขาได้ แต่พวกเขาไม่ได้ใช้เครื่องมือนี้ ฉันบอกกับผู้เชี่ยวชาญว่า ให้ฟังเด็กและฟังสิ่งเล็กๆ น้อยๆ ที่บ่งบอกถึงการกีดกันผู้ปกครอง”
ในทางกลับกัน ส.กเนสเซต อิมาน คอทิบ ยัสซิน ได้นำเสนอจุดยืนที่เตือนถึงการเข้าไปมีส่วนทางกฎหมายก่อนเวลาอันควร: “ทุกอย่างขึ้นอยู่กับแต่ละกรณี และไม่เหมาะสมที่จะพาเด็กไปพบผู้พิพากษาและพูดคุยกับพวกเขาไม่กี่วันหลังจากการแยกทาง จะต้องใช้กระบวนการบำบัดให้หมดสิ้นก่อนที่จะไปถึงเจ้าหน้าที่กฎหมาย และกระบวนการบำบัดต้องมาก่อน แน่นอนว่าหากมีกรณีความรุนแรง การแทรกแซงทางกฎหมายทันทีเป็นสิ่งจำเป็น แต่นี่คือเรื่องความเป็นความตาย และต้องมีความระมัดระวัง”
ทนายความ กาดิ เอลบาซ ตัวแทนจากสำนักงานบริหารศาล ได้นำเสนอข้อมูลของระบบและอธิบายที่มาของความล่าช้า: “การกีดกันผู้ปกครองสำหรับเราคือประเด็นสำคัญสูงสุดในลำดับความสำคัญของเรา และมีการกำหนดว่าจะต้องมีการตัดสินใจภายใน 14 วัน ในปี 2025 มีการยื่นคำขอรับความช่วยเหลือเร่งด่วน 19 คำขอ และตามข้อมูลของเรา มีเพียงสองกรณีเท่านั้นที่ไม่เป็นไปตามกำหนดเวลาที่ตั้งไว้ เมื่อเราตรวจสอบกับผู้พิพากษาว่าอะไรทำให้กระบวนการล่าช้า เราเข้าใจว่าบางครั้งมันมาจากการไม่ได้รับรายงานจากผู้เชี่ยวชาญทันเวลา ระบบสนับสนุนของศาลตามไม่ทันกรอบเวลาที่กำหนด จึงทำให้ผู้พิพากษาล่าช้า”
มัตซาดา เชนเลอร์ ตัวแทนจากกระทรวงสวัสดิการ เน้นย้ำถึงความจำเป็นในการระมัดระวังทางวิชาชีพและนำเสนอข้อมูลของกระทรวง: “นี่คือประเด็นที่ซับซ้อนและเจ็บปวดมาก การตัดขาดและความขัดแย้งในครอบครัวทำร้ายเด็กเป็นหลัก และเราพยายามสร้างการติดต่อครั้งแรกผ่านข้อตกลง ซึ่งมักนำไปสู่การฟื้นฟูความสัมพันธ์อย่างมีนัยสำคัญ แต่เมื่อไม่มีข้อตกลง มันก็ยากที่เราจะช่วยเหลือ จำนวนคดีที่เรามีสำหรับการกีดกันระหว่างรุ่นที่กำหนดไว้อยู่ที่ประมาณ 50 คดี งานส่วนใหญ่ของเรา ประมาณ 77% เกี่ยวข้องกับความยากลำบากต่างๆ ในความสัมพันธ์ในครอบครัว โดยเฉพาะกับพ่อแม่และลูก และระหว่างรุ่น ภายในความยากลำบากเหล่านี้ มีสเปกตรัมของการตัดขาดและการรับมือ ไม่ใช่ทุกอย่างที่เป็นการกีดกันผู้ปกครอง และต้องระมัดระวังก่อนที่จะรีบไปศาล”
การอภิปรายสิ้นสุดลงด้วยคำให้การส่วนตัวของรับบี เมนาเฮม ซุกคอต คุณพ่อที่ต้องเผชิญกับความบาดหมางในครอบครัว ซึ่งได้แบ่งปันข้อมูลเชิงลึกที่น่าตกใจเกี่ยวกับโลกของเด็กๆ ที่ติดอยู่ 84ในความขัดแย้ง: “ฉันได้รับอนุญาตจากลูกสาวให้พูดแทนเธอหลังจากหลายปีที่ไม่ได้ติดต่อกัน และฉันยังมีลูกคนอื่นๆ ที่ฉันไม่ได้ติดต่อด้วย ลูกสาวของฉันบอกฉันว่าในช่วงหลายปีที่เราห่างเหินกัน ฉันเคยส่งจดหมายถึงเธอในโอกาสพิเศษต่างๆ เธอบอกฉันว่าถ้าฉันส่งจดหมาย เธอคงจะโยนมันทิ้งไป แต่ถ้าฉันไม่ส่ง เธอก คงจะเจ็บปวดอย่างแท้จริงและอาจถึงขั้นเกลียดฉันด้วยซ้ำ สิ่งนี้แสดงให้เห็นว่าเด็กๆ ติดอยู่ตรงกลางระหว่างผู้ใหญ่มากแค่ไหน โดยต้องเผชิญกับความรู้สึกที่ยากลำบากโดยเปล่าประโยชน์”
