โดย ชัลเฮเวต เอยาล • 13 เมษายน 2026
เยรูซาเลม, 13 เมษายน, 2026 (TPS-IL) — ฉันพบว่าบัตเชวานอนอยู่บนเตียงของเธอในศูนย์พักพิงใต้ดินแห่งหนึ่งในเมืองคิยัตชโมนาร์ โดยมีโทรทัศน์เปิดอยู่ข้างๆ และมีเสียงรายการทอล์กโชว์พึมพำอยู่เบื้องหลัง ไม่มีหน้าต่าง ไม่มีแสงธรรมชาติ มีเพียงเสียงฮัมคงที่ของหลอดไฟฟลูออเรสเซนต์ที่สาดแสงสีซีดไปทั่วห้อง ศูนย์พักพิงสะอาดและเป็นระเบียบเรียบร้อย และมีเตียงที่จัดเรียงไว้อย่างเรียบร้อยเรียงรายไปตามผนัง บัตเชวา ผมสีเทาของเธอโผล่พ้นผ้าห่มสีชมพูที่ดึงขึ้นมาคลุมหน้าอก อยู่ตามลำพังกับทีวี ฉันฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าเธอไม่ได้เห็นแสงแดดมานานกว่าหนึ่งเดือนแล้ว
หญิงสูงวัยรายนี้ยังคงอยู่ภายในศูนย์พักพิงสาธารณะนับตั้งแต่การสู้รบเริ่มต้นขึ้นในต้นเดือนมีนาคม เธอออกไปข้างนอกเพียงชั่วครู่เพื่ออาบน้ำที่บ้านของเพื่อนบ้านเหนือศูนย์พักพิง และกล่าวว่าความกลัวทำให้เธอไม่กล้ากลับบ้านที่อยู่ขึ้นไปบนถนน “ฉันมีความรู้สึกแย่ๆ เวลาที่ออกไปว่า ถ้าฉันออกไป จะต้องมีอะไรเกิดขึ้นกับฉันแน่ๆ” เธออธิบาย
ฉันไปเยือนคิยัตชโมนาร์ เมืองทางตอนเหนือของอิสราเอลที่กลับมาสู่จังหวะของเสียงไซเรนที่ไม่หยุดหย่อนและชีวิตในศูนย์พักพิงอีกครั้ง หลังจากที่การสู้รบกับฮิซบอลเลาะห์กลับมาปะทุขึ้นในต้นเดือนมีนาคม ถนนหนทางเงียบสงบ ธุรกิจต่างๆ ปิดตัวลง และการพบปะส่วนใหญ่เกิดขึ้นในพื้นที่ปลอดภัยมากกว่าตามบ้านเรือนหรือคาเฟ่
ก่อนเกิดสงคราม คิยัตชโมนาร์เคยเป็นเมืองที่มีชีวิตชีวาด้วยจำนวนประชากร 24,000 คน ปัจจุบัน ประชากรประมาณครึ่งหนึ่งยังไม่ได้กลับมาหลังจากถูกอพยพออกไปในปี 2023
ฉันได้พูดคุยกับผู้อยู่อาศัยหลายคนที่ยังคงอยู่หรือเพิ่งกลับมา โดยแต่ละคนบรรยายถึงวิถีชีวิตที่แตกต่างกันไปท่ามกลางความกลัว ความผูกพัน และความไม่แน่นอน
บรุเรีย วัย 61 ปี อาศัยอยู่ในศูนย์พักพิงกับหลานชายซึ่งเป็นเด็กนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 ร้านอาหารของลูกๆ ของเธอปิดตัวมานานหลายเดือนแล้ว เธอถูกอพยพในปี 2023 เมื่อฮิซบอลเลาะห์เริ่มยิงจรวดใส่ทางเหนือของอิสราเอลหลังเหตุก่อการร้ายโจมตีวันที่ 7 ตุลาคมของกลุ่มฮามาส บรุเรียสาบานว่าเธอจะไม่ยอมอพยพอีกเป็นครั้งที่สอง
“พวกเรามีความฝันที่จะอยู่รอดและมีความยืดหยุ่น แต่พวกเขาควรจะเดินหน้าให้สุดทางและไม่ควรมีข้อตกลงหยุดยิงกลางคันแล้วต้องมาทำสงครามต่ออีกสองปี ฉันจะไม่ยอมออกจากคิยัตชโมนาร์เพราะฉันเกิดที่นี่ ที่นี่คือบ้านของฉัน และฉันไม่เต็มใจที่จะจากไปไหน”เธอยืนกราน
บัตเชวา ผู้อยู่อาศัยในเมืองคิยัตชโมนาร์ ภายในหลุมหลบภัยที่เธอไม่ได้ก้าวเท้าออกมากว่าหนึ่งเดือน เมื่อวันที่ 12 เมษายน 2026 ภาพโดย โยอาฟ ดุดเควิทช์/TPS-IL
หลานชายของเธอนั่งเงียบๆ อยู่ที่โต๊ะ จ้องมองแพนด้าแอนิเมชันบนแท็บเล็ตอย่างตั้งใจ
“เด็กคนนี้อยู่ที่นี่คนเดียว มันยากสำหรับเขา เขาไม่ได้เจอเพื่อนๆ” บรุเรียกล่าว
บรุเรียหยุดพูดชั่วครู่ หันไปหาหลานชายและถามชื่อโรงเรียนของเขา
“ผมไม่รู้ครับ” เขาไหล่งับ โดยไม่ละสายตาไปจากหน้าจอ
สำหรับเรื่องการหยุดยิง เธอกล่าวว่า “พวกเราอยู่ที่นี่และจะเอาชีวิตรอดในศูนย์พักพิงและไม่ว่าอะไรก็ตามที่จำเป็น จนถึงที่สุด ครั้งนี้พวกเราจะไม่ยอมแพ้”
เอสเธอร์นั่งกับแมวตัวหนึ่งในบ้านเกิดทางตอนเหนือของเธอที่เมืองคิยัตชโมนาร์ เมื่อวันที่ 12 เมษายน 2026 ภาพโดย โยอาฟ ดุดเควิทช์/TPS-IL
เอวียาตาร์ เป็นคุณพ่อลูกสองวัยหนุ่มที่เพิ่งกลับจากการอพยพเมื่อหนึ่งปีที่แล้ว ฉันพบเขาและครอบครัวภายนอกบ้านของพ่อแม่ของเขา ที่ซึ่งพวกเขากำลังรอพบรถแท็กซี่ ครอบครัวกำลังมุ่งหน้าไปยังทิเบเรียสเพื่อไป “พักผ่อน” เป็นเวลา 4 วัน ซึ่งผู้อยู่อาศัยทุกคนในเมืองมีสิทธิ์ได้รับ ทำไมถึงเป็นบ้านพ่อแม่ล่ะ? เนื่องจากบ้านของเขาไม่มีห้องนิรภัย ครอบครัวของเอวียาตาร์จึงสลับกันไปพักระหว่างบ้านพ่อแม่ของเขากับบ้านพ่อแม่ของภรรยา
“พวกเรากลับจากการอพยพเมื่อหนึ่งปีที่แล้ว และต้องกลับมาพบกับความเป็นจริงที่เราต้องออกไปพักผ่อนหย่อนใจในโรงแรมสักสองสามวัน เราไม่ต้องการอพยพ” เขากล่าว “ทำไมถึงไม่ไปล่ะ? คนดีๆ ทั้งนั้น ผมเกิดที่นี่ ภรรยาของผม พ่อแม่ ปู่ย่าตายายของผม เรามีรากฐานอยู่ที่นี่ มันยากที่จะทิ้งบ้านที่คุณรักและมีความสุขกับมัน”
กระเป๋าเดินทางและรถเข็นเด็กถูกยัดใส่ไว้ในกระโปรงท้ายรถ ห้านาทีหลังจากรถแท็กซี่ลับสายตาไป มีเสียงไซเรนดังขึ้นตามด้วยเสียงระเบิดดังสนั่นเหนือศีรษะ ความเป็นจริงของคิยัตชโมนาร์ไม่เคยหยุดรอใคร
เอสเธอร์ วัยหกสิบเศษ อาศัยอยู่ในเมืองนี้มาตลอดชีวิตของเธอและกล่าวว่าเธอจะไม่ยอมอพยพอีกครั้ง “ฉันอยู่ในโรงแรมที่ดีแห่งหนึ่งเป็นเวลาหนึ่งปีครึ่ง แต่ฉันใช้ชีวิตอยู่แต่ในกระเป๋าเดินทาง” เธอกล่าว “พวกเราต้องการแค่ความปลอดภัยที่นี่ ทุกสิ่งทุกอย่างที่เหลือนั้นคือชีวิตที่ดี”
ธุรกิจที่ปิดตายในใจกลางเมืองคิยัตชโมนาร์ เมืองที่อยู่เหนือสุดของอิสราเอล เมื่อวันที่ 12 เมษายน 2026 ภาพโดย โยอาฟ ดุดเควิทช์/TPS-IL
ในตอนนี้ เป็นเวลาช่วงบ่ายคล้อย ที่สนามเด็กเล่นในร่มที่มีการป้องกันภัย เด็กราวหนึ่งโหลกำลังวิ่งเล่นไปมาระหว่างสไลเดอร์ เบาะรองกันกระแทก และเกมต่างๆ เสียงของพวกเขาก้องสะท้อนไปตามผนังที่เสริมความแข็งแรง แม่เลี้ยงเดี่ยวคนหนึ่งซึ่งขอไม่เปิดเผยชื่อ นั่งอยู่ใกล้ๆ ในขณะที่ลูกสาวของเธอกำลังเล่นอุปกรณ์เครื่องเล่น
“ฉันอยู่ที่นี่ตั้งแต่เช้าแล้ว” เธอกล่าวด้วยความเหนื่อยหน่ายและจำยอม
คุณแม่รายนี้สอนวิชาการศึกษาพิเศษผ่านทางซูม และกล่าวว่าลูกสาวของเธอใช้เวลาหลายชั่วโมงติดต่อกันอยู่หน้าจออุปกรณ์ต่างๆ
“เด็กๆ ย้ายจากบ้านหลังหนึ่งไปอีกหลังหนึ่ง ไปดูทีวี ไปเล่นแท็บเล็ต ไปโทรศัพท์” เธอกล่าว
คิยัตชโมนาร์เป็นจุดที่เหนือที่สุดในอิสราเอล และเธอกล่าวว่าเสียงของสงครามนั้นมีอยู่ตลอดเวลา
“มันแย่มากที่ต้องใช้ชีวิตแบบนี้ ทั้งเสียง ทั้งเครื่องบิน ฉันไม่มีปัญหากับการที่เรายิงไปที่นั่น แต่เสียงมันแย่มาก เด็กหญิงวัยหกขวบสามารถบอกได้ว่าเสียงยิงนัดไหนเป็นของเราและนัดไหนเป็นของพวกเขา นัดไหนคือระบบป้องกันภัย และนัดไหนคือยูเอวี”
ในคิยัตชโมนาร์ สงครามไม่เคยห่างหายไปจากโสตประสาทอย่างแท้จริง
