เมื่อทุกๆ เมตรของการไต่ขึ้นที่ลาดชันทำให้หวนระลึกถึงอีกช่วงหนึ่งของการฝึกฝน 14 เดือน ทำให้เข้าใจได้เป็นอย่างดีว่าเหตุใดหน่วยลาดตระเวนฮารูฟจึงเลือกจัดงาน ‘สรุปผล’ ที่ ‘ซาร์ตาบา’ ในทะเลทราย ที่นี่ การฝึกและการสร้างความสามัคคีของทีมมาถึงจุดสูงสุดใหม่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อช่วงสุดท้ายไปยังยอดเขาไม่สามารถก้าวผ่านไปได้เพียงลำพัง โดยปราศจากมือที่ยื่นออกมาของทหารที่อยู่ข้างหน้าคุณ

200 เมตรแรก

ในส่วนนี้ ขาสดชื่นกว่าจริง แต่เส้นทางสูงก็ดูน่ากลัวที่สุดเช่นกัน การเริ่มต้นเดินทำให้สิบตรี ย. พลซุ่มยิงคนใหม่ในหน่วยลาดตระเวนฮารูฟ (อย่างเป็นทางการตั้งแต่เมื่อวานนี้) นึกถึงกระบวนการเริ่มต้นที่เขาและเพื่อนๆ ผ่านมาในช่วงการฝึกขั้นพื้นฐาน

צילום: חוד החנית

“ภาพในหัวส่วนใหญ่คือการคลานในพื้นที่ฝึกรบในเขตเมือง” เขายิ้ม “และยังมีสิ่งที่เรียกว่า ‘อรุณสวัสดิ์กำแพง’ ซึ่งเป็นรูปแบบหนึ่งของการปลุกตอนเช้าก่อนการทดสอบสมรรถภาพทางกาย คุณวิ่งไปที่สิ่งกีดขวางกำแพงพร้อมอุปกรณ์ครบครันและข้ามมันไป โดยที่คนกลุ่มสุดท้ายที่เส้นชัยต้องทำซ้ำอีกครั้ง”

צילום: חוד החנית

ต่อมา สิบตรี ย. นึกถึงช่วงเวลาของการแบ่งหมวดระหว่างการฝึกขั้นพื้นฐานกับการฝึกขั้นสูง ซึ่งพวกเขาได้อำลาใบหน้าที่คุ้นเคยบางส่วน แต่ก็ได้ทำความรู้จักกับใบหน้าใหม่ๆ ด้วยเช่นกัน ความสัมพันธ์เหล่านี้ลึกซึ้งยิ่งขึ้นในระหว่างการเดินทัพรับเบเร่ต์ และ ‘การถอนกำลังของทีม’ ครั้งแรกของพวกเขา: “นี่คือเส้นทางที่เราแบกเปลสนามที่มีน้ำหนัก 140-150 กิโลกรัม ซึ่งเป็นประสบการณ์ที่ยากลำบาก แต่ด้วยเหตุนี้ วันนี้เราจึงคุ้นเคยกับการแบกของไม่น้อยเลย”

400 เมตรถัดไป

ความภูมิใจสะสมเพิ่มขึ้นทุกๆ เมตรบนเส้นทาง และแต่ละคนก็หันกลับไปสู่ความคิดและความท้าทายส่วนตัว ส่วนนี้สอดคล้องกับสัปดาห์ฝึกความเชี่ยวชาญในการฝึกฝนของนักรบฮารูฟ “หลังจากสองสัปดาห์ของการเรียนรู้แบบแยกส่วน” สิบตรี ย. อธิบาย “จู่ๆ นักเดินเรือ ผู้สังเกตการณ์ ช่างก่อสร้าง และอื่นๆ ก็กลับมาพบกันอีกครั้ง และในการฝึกซ้อมครั้งเดียว คุณจะได้เห็นว่ามุมมองเหล่านี้ทั้งหมดรวมกันเป็นหนึ่งเดียวได้อย่างไร”

ก่อนขั้นตอนสุดท้ายเพียงครู่เดียว หมวดต่างๆ จะมารวมตัวกันเป็นรูปตัวอักษรฮีบรู ‘เฮ’ (ח) ใต้จุดสูงสุดที่ชันที่สุด โดยเหลือการปีนปลาดังกล่าวประมาณ 45 องศา เงาของเหล่านักรบมืดมิดตัดกับท้องฟ้าสีชมพู และพวกเขาทำได้เพียงคาดเดาว่าทหารจากรุ่นพี่ที่ใกล้ปลดประจำการแล้วกำลังมารวมตัวกันที่ยอดเขาเพื่อต้อนรับการมาถึงที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อของพวกเขา

อากาศบนยอดเขาที่ความสูง 650 เมตร

ตอนนี้ เหล่านักรบเกาะเกี่ยวกันเพื่อก้าวไปข้างหน้าและสิ้นสุดการเดินทางท่ามกลางเสียงเพลงอันโด่งดัง ‘ฉันมีคนรักในหน่วยลาดตระเวนฮารูฟ’ นักรบทุกคนที่ไปถึงยอดเขาจะได้รับการต้อนรับด้วยการผลักและดึงเพื่อให้กำลังใจจากรุ่นพี่

ทีละคนผ่านควันพรางตัว ทุกคนขึ้นไปถึงขอบภูเขาและซากป้อมปราการของราชวงศ์ฮัซโมเนียนที่อยู่ตรงกลาง “ฉันหายใจไม่ออก” สิบตรี ย. เล่าถึงช่วงเวลานั้น “ฉันคิดว่ามันเป็นไปไม่ได้ จนกระทั่งผู้บัญชาการหมวดในอนาคตของฉันคว้ามือฉันไว้”

ผู้บัญชาการกองร้อยโอเรน ร้อยเอก ร. มีคำพูดบางคำถึงทหารของเขาระหว่างการเฉลิมฉลองที่มีสีสันและการประดับเข็ม: “ฉันลังเลว่าจะพูดอะไร จนถึงวันชับบัทล่าสุดที่เราปิดท้ายด้วยกัน ฉันไปร่วมพิธีสวดมนต์ ซึ่งครึ่งหนึ่งของกองร้อยเข้าร่วมด้วย ทั้งผู้ที่รักษาประเพณีและผู้ที่ไม่ไดรักษา และมันก็กลายเป็นเหตุการณ์ที่ยิ่งใหญ่กว่ามาก ซึ่งทำให้ฉันนึกถึงวันชับบัทเฉพาะในหนึ่งในจุดลาดตระเวนระหว่างการปฏิบัติการรบในฉนวนกาซา: ความรู้สึกเดียวกัน อาหารมื้อเดียวกัน”

“และนั่นนำฉันไปสู่ประเด็นสำคัญ ความคล้ายคลึงกันนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ” เขาสรุปและน้ำเสียงของเขาสะท้อนความรู้สึก “พวกคุณผ่านมากว่า 1 ปีกับอีก 2 เดือน คุณมาถึงจากสถานะที่ไม่มีความรู้เลยสู่ระดับความเชี่ยวชาญที่ฉันรู้สึกว่าพวกคุณแต่ละคนพร้อมสำหรับการรบแล้ว เพียงแค่ฉันตะโกนว่า ‘จับคู่กับฉัน’ แน่นอนว่าจะต้องมีสองคนมา ซึ่งจะพังกำแพงขวางทางหากจำเป็น ฉันภูมิใจในตัวพวกคุณมาก”