โดย เพซัค เบนสัน • 8 กันยายน 2026

เยรูซาเลม, 8 กันยายน, 2026 (TPS-IL) — ความรู้สึกมีประโยชน์ต่อผู้อื่นอาจช่วยปกป้องสมองที่เสื่อมถอยตามวัย จากการเปิดเผยของการศึกษาใหม่ของอิสราเอล โดยนักวิจัยระบุว่าความรู้สึกว่าตนเป็นที่ต้องการอาจมีความสำคัญพอๆ กับการดูแลตนเองให้กระฉับกระเฉงอยู่เสมอ

การศึกษาโดยทีมผู้วิจัยจากมหาวิทยาลัยบีแอนด์จีเนฟและวิทยาลัยวิชาการเซเฟด ชี้ให้เห็นถึงวิธีต้นทุนต่ำที่สามารถขยายผลได้เพื่อสนับสนุนสุขภาพการรับรู้ในวัยชรา ด้วยการมอบบทบาทให้กับผู้สูงอายุ เช่น การเป็นพี่เลี้ยง ที่ปรึกษา หรือผู้นำชุมชน ซึ่งการมีส่วนร่วมของพวกเขาถูกมองว่าเป็นสิ่งจำเป็น

“งานวิจัยของเราแสดงให้เห็นว่าความรู้สึกมีประโยชน์และความจำเป็นต่อสิ่งแวดล้อมรอบตัวสามารถเป็นกลไกชดเชยที่เข้าถึงได้และมีความสำคัญ เพื่อรักษาสุขภาพสมองของประชากรสูงวัย การเติมเต็มวันเวลาด้วยกิจกรรมต่างๆ นั้นยังไม่เพียงพอ แต่เราต้องสร้างความหมายให้แก่พวกเขาด้วยการบูรณาการให้พวกเขาเข้าไปมีส่วนร่วมในบทบาททางสังคมและความสัมพันธ์ระหว่างบุคคล ซึ่งพวกเขาจะรู้สึกว่าเสียงของตนได้รับการรับฟังและทักษะของตนเป็นที่ต้องการ” ศ.เอลลา คูห์น-ชวาร์ตซ์ ผู้หัวหน้าโครงการปริญญาโทสาขาวิทยาการชราภาพ มหาวิทยาลัยเบนกูเรียน กล่าว เธอนำทีมวิจัยร่วมกับ ศ.ราเบีย คาลิลา รองอธิการบดีวิทยาลัยวิชาการเซเฟด

ทีมวิจัยได้สำรวจผู้ใหญ่จำนวน 476 คนที่มีอายุ 50 ปีขึ้นไปในอิสราเอล โดยอาศัยข้อมูลจากการสำรวจสุขภาพ การสูงวัย และการเกษียณอายุในยุโรป ผู้เข้าร่วมถูกถามว่าพวกเขารู้สึกว่าตนมีส่วนร่วมต่อความเป็นอยู่ที่ดีของครอบครัว เพื่อน และชุมชนวงกว้างมากเพียงใด ไม่ว่าจะเป็นผ่านทางเวลา เงิน หรือคำแนะนำ จากนั้นพวกเขาได้ทำแบบทดสอบด้านการรับรู้ รวมถึงการจำรายชื่อคำศัพท์และการแก้โจทย์ปัญหาคณิตศาสตร์

การวิเคราะห์พบความเชื่อมโยงอย่าง mạnhระหว่างความรู้สึกมีคุณค่าและผลการทดสอบการรับรู้ โดยความรู้สึกมีประโยชน์คิดเป็นสัดส่วนราวหนึ่งในสามของความแตกต่างในผลการทดสอบ น่าสังเกตว่าผลกระทบดังกล่าวเด่นชัดที่สุดในกลุ่มคนที่นักวิจัยเรียกว่ามีทุนสำรองทางปัญญาต่ำ ซึ่งได้แก่ผู้ที่มีการศึกษาน้อยกว่าและมีปฏิสัมพันธ์ทางสังคมที่จำกัดตลอดชีวิต แทนที่จะเป็นการเพิ่มความช่วยเหลือเพียงเล็กน้อยสำหรับผู้ที่มีความได้เปรียบอยู่แล้ว แต่ความรู้สึกมีประโยชน์ดูเหมือนจะช่วยชดเชยความแตกต่างที่เกี่ยวข้องกับทุนสำรองทางปัญญาที่ต่ำกว่าได้บางส่วน

พลังแห่งจุดมุ่งหมาย

คูห์น-ชวาร์ตซ์กล่าวว่าโดยทั่วไปแล้วทุนสำรองทางปัญญาจะถูกสร้างขึ้นมานานหลายทศวรรษผ่านการศึกษา การทำงาน และความท้าทายทางจิตใจ ซึ่งเป็นทรัพยากรที่ทุกคนไม่สามารถเข้าถึงได้อย่างเท่าเทียมกัน เธอกล่าวว่าผลการศึกษาชี้ให้เห็นว่าความรู้สึกเป็นที่ต้องการเป็นรูปแบบการชดเชยที่เข้าถึงได้สำหรับทุนสำรองทางปัญญาที่ต่ำกว่า เธอกล่าวเสริมว่าการทำให้ผู้สูงอายุมีกิจกรรมทำนั้นยังไม่เพียงพอ สิ่งที่สำคัญคือการมอบบทบาทที่ความคิดและความสามารถของพวกเขาได้รับการเห็นคุณค่าอย่างแท้จริง

ตามความเห็นของคาลิลา บุคคลสองคนที่ทำกิจกรรมเดียวกันทุกประการอาจได้รับผลกระทบทางปัญญาที่แตกต่างกัน ขึ้นอยู่กับว่าพวกเขารู้สึกว่าการมีส่วนร่วมของตนมีความสำคัญจริงหรือไม่

“ไม่ใช่เพียงแค่การมีส่วนร่วมในกิจกรรม เช่น การเป็นอาสาสมัคร เท่านั้นที่ปกป้องสมอง แต่เป็นประสบการณ์เชิงอัตวิสัยและความหมายที่บุคคลนั้นมอบให้กับคุณูปการของตนเอง” เขาอธิบาย

การศึกษายังได้ติดตามเส้นทางที่เป็นไปได้ซึ่งเชื่อมโยงความประโยชน์เข้ากับสุขภาพการรับรู้ โดยผู้เข้าร่วมที่รู้สึกว่าตนเองมีความสำคัญต่อคนรอบข้างมากกว่ารายงานอาการซึมเศร้าที่น้อยกว่า และการลดลงของอาการซึมเศร้าดังกล่าวดูเหมือนจะอธิบายส่วนหนึ่งของความเชื่อมโยงไปสู่คะแนนการรับรู้ที่ดีขึ้นได้ ภาวะซึมเศร้าได้รับการยอมรับอยู่แล้วว่าเป็นปัจจัยที่สามารถเร่งการเสื่อมถอยทางปัญญา ดังนั้นนักวิจัยจึงแนะนำว่าความรู้สึกมีเป้าหมายอาจเกี่ยวข้องกับผลการรับรู้ที่ดีขึ้นส่วนหนึ่งผ่านระดับอาการซึมเศร้าที่ต่ำลง แทนที่จะเป็นเพียงการทำให้จิตใจได้จดจ่ออยู่กับกิจกรรมเท่านั้น

เนื่องจากความรู้สึกมีคุณค่าสามารถปลูกฝังได้ในวัยชรา ซึ่งแตกต่างจากการศึกษา ผู้เขียนจึงแนะนำให้ผู้กำหนดนโยบายและองค์กรสวัสดิการพิจารณาโครงการที่มอบบทบาททางสังคมที่เป็นรูปธรรมแก่ผู้สูงอายุ เช่น การเป็นพี่เลี้ยงต่างวัย การให้คำปรึกษาในชุมชน และตำแหน่งผู้นำอย่างไม่เป็นทางการ

นักวิจัยยังได้โต้แย้งมุมมองทั่วไปที่มองว่าผู้สูงอายุเป็นผู้รับการดูแลเป็นหลัก โดยโต้แย้งว่าผลการศึกษาของพวกเขาชี้ให้เห็นว่าพวกเขาสามารถมีบทบาทที่มีความหมายในฐานะผู้มีส่วนร่วมต่อครอบครัวและชุมชนของตนได้เช่นกัน

การศึกษาดังกล่าวได้รับการตีพิมพ์ในวารสารผ่านการตรวจสอบโดยผู้ทรงคุณวุฒิ Journal of Applied Gerontology